ti guarda dal Grande Inquisitor

Annick Massis in Straatsburg

We kennen Annick Massis allemaal als een uitmuntende belcantozangeres. Maar ze lijkt ook interesse voor het lied - of eerder de Franse mélodie - te tonen. Gisteren zong ze een stralend recital in de opera van Straatsburg, aan de (gesloten) piano begeleid door Antoine Palloc.

FotoZe begon verrassend met drie liederen van Messiaen. Pourquoi ? en Le sourire zijn uitgepuurde muziek met een ragfijne piano- en zanglijn. La fiancée perdue doet denken aan Saint François d'Assise. De mystieke sfeer die Massis wist op te roepen ging, zonder applaus, door in A Chloris en een vrij ingetogen vertolking van Si mes vers avaient des ailes.

Net zoals in haar operarollen is Annick Massis een toonbeeld van klasse en stijl, met een perfecte dictie en loepzuivere intonatie. Hoge noten schrikken haar niet af, waardoor ze Debussys's Apparition volledig piano kan zingen. Ook het slot van Oh, quand je dors zweeft hemels én piano door de zaal.

Bij dit eerste deel van de avond heb ik eigenlijk maar één bedenking. Alle liederen zaten ongeveer in dezelfde sfeer met een vergelijkbaar tempo. Niet dat ze er wat Poulenc of Satie moest tussenweven, maar toch... Iets meer variatie in de keuze van de liederen had de eentonigheid kunnen doorbreken.

Het tweede deel moest dan voor contrast zorgen. Daarvoor gingen ze grasduinen bij Italiaanse componisten en muziek die veel virtuozer is. Ze hebben een aantal liederen uitgezocht die ook opduiken in opera's. Zo heeft Puccini de muziek van Sole e amore gerecycleerd in het slotduet van het derde bedrijf van La bohème, Bellini's La ricordanza werd later "Qui la voce" en Chanson groenlandaise bevat de aanzet voor "Ebben, ne andrò lontana". Massis is onklopbaar als ze in de bovenste helft van haar stem zingt. Maar bij liederen die lager liggen, zoals Verdi's In solitaria stanza, ontstaat toch een vrij breed vibrato.

Ze eindigden met Il bacio, wat ik vooral ken van de opname van "The Unashamed Accompanist" waar Gerald Moore met zijn karakteristieke humor de pianobegeleiding van Arditi's lied belachelijk maakt. Maar wie luistert er naar de piano als Massis de hoge noten aan elkaar rijgt. Als tweede bisnummer zong ze Fior di margherita, ook van Arditi, met een schitterend openbloeiende stratosferische slotnoot. Net daarvoor had ze de bisnummers begonnen met Franchetti's Era di maggio, de Italiaanse versie van "Im wunderschönen Monat Mai".

Publicatie: woensdag 6 mei 2015 @ 9:11
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
0 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen