ti guarda dal Grande Inquisitor

Rigoletto in Luik

De nieuwe Luikse productie van Rigoletto is een van de meest klassieke ensceneringen die ik ooit gezien heb, met uitzondering misschien van de Parijse Rigoletto-productie van Savary. Stefano Mazzonis di Pralafera laat de zangers ongegeneerd aan de rand van het podium staan, het koor gaat zich te buiten aan overacting, het decor bestaat uit klassieke geschilderde doeken. Maar dat doet allemaal niet ter zake als je Leo Nucci als Rigoletto hebt...

Foto

In tegenstelling tot die andere 70-plusser die een paar maanden geleden geprobeerd heeft om Scarpia te zingen, klinkt de stem van Nucci nog opvallend fris en homogeen. Zeker zijn hoge noten zijn opmerkelijk. Er zit wel vibrato op, maar nog niet buitensporig. Zijn lage noten zijn iets minder zeker en af en toe spreekt hij een paar woorden die hij slim integreert in zijn vertolking... "making a virtue out of necessity" zoals Lotte Lehmann placht te zeggen. Als je een definitie zoekt van een doorleefde vertolking, dan is het wel Nucci's Rigoletto.

Leo Nucci staat er ook om bekend dat hij zijn hand niet omdraait om een aria te bisseren. In het geval van Rigoletto had ik dat niet echt verwacht. Het is niet alsof je even "Cortigiani" herneemt zonder de opera dramatisch te beschadigen. Maar de bis kwam wel degelijk met het Vendetta-duet op het einde van het derde bedrijf. Onnodig te zeggen dat het dak eraf ging... vooral omdat de Gilda van Desirée Rancatore er ook best mocht zijn. Rancatore had eerder al geschitterd met een uitstekende "Caro nome" met etherische hoge noten, op het einde een echte triller en als extraatje nog een subtiele messa di voce.

De rest van de bezetting was niet van hetzelfde niveau. Gianluca Terranova zou ik qua timbre in het iets zwaardere repertoire verwachten als Alfredo, Manrico of zelfs Riccardo. Voor de Duca mist hij de nodige flexibiliteit, bijvoorbeeld in het liefdesduet met Gilda, en wordt zijn passagio-werk af en toe ontsierd door een benaderende intonatie. Luciano Montanaro was zoals gewoonlijk een wisselvallige Sparafucile. Carla Dirlikov was een aanvaardbare Maddalena.

Publicatie: woensdag 1 april 2015 @ 17:17
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Parijs 2018-2019

Met drie operahuizen is Parijs één van de drukkere operasteden van Europa. De Opéra National de Paris heeft volgend seizoen weer een uitgebreide programmatie, weliswaar met een paar regisseurs die ik probeer te vermijden... De Opéra Comique is voorlopig iets minder interessant dan in de voorgaande seizoenen.

Toekomstmuziek, 20-8-2018 18:01
0 opmerkingen

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
2 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen