ti guarda dal Grande Inquisitor

Rigoletto in Luik

De nieuwe Luikse productie van Rigoletto is een van de meest klassieke ensceneringen die ik ooit gezien heb, met uitzondering misschien van de Parijse Rigoletto-productie van Savary. Stefano Mazzonis di Pralafera laat de zangers ongegeneerd aan de rand van het podium staan, het koor gaat zich te buiten aan overacting, het decor bestaat uit klassieke geschilderde doeken. Maar dat doet allemaal niet ter zake als je Leo Nucci als Rigoletto hebt...

Foto

In tegenstelling tot die andere 70-plusser die een paar maanden geleden geprobeerd heeft om Scarpia te zingen, klinkt de stem van Nucci nog opvallend fris en homogeen. Zeker zijn hoge noten zijn opmerkelijk. Er zit wel vibrato op, maar nog niet buitensporig. Zijn lage noten zijn iets minder zeker en af en toe spreekt hij een paar woorden die hij slim integreert in zijn vertolking... "making a virtue out of necessity" zoals Lotte Lehmann placht te zeggen. Als je een definitie zoekt van een doorleefde vertolking, dan is het wel Nucci's Rigoletto.

Leo Nucci staat er ook om bekend dat hij zijn hand niet omdraait om een aria te bisseren. In het geval van Rigoletto had ik dat niet echt verwacht. Het is niet alsof je even "Cortigiani" herneemt zonder de opera dramatisch te beschadigen. Maar de bis kwam wel degelijk met het Vendetta-duet op het einde van het derde bedrijf. Onnodig te zeggen dat het dak eraf ging... vooral omdat de Gilda van Desirée Rancatore er ook best mocht zijn. Rancatore had eerder al geschitterd met een uitstekende "Caro nome" met etherische hoge noten, op het einde een echte triller en als extraatje nog een subtiele messa di voce.

De rest van de bezetting was niet van hetzelfde niveau. Gianluca Terranova zou ik qua timbre in het iets zwaardere repertoire verwachten als Alfredo, Manrico of zelfs Riccardo. Voor de Duca mist hij de nodige flexibiliteit, bijvoorbeeld in het liefdesduet met Gilda, en wordt zijn passagio-werk af en toe ontsierd door een benaderende intonatie. Luciano Montanaro was zoals gewoonlijk een wisselvallige Sparafucile. Carla Dirlikov was een aanvaardbare Maddalena.

Publicatie: woensdag 1 april 2015 @ 17:17
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen