ti guarda dal Grande Inquisitor

Vanessa in Hagen

Hoe komt het toch dat opera's van Amerikaanse componisten bij ons, en bij uitbreiding de rest van Europa, zelden tot nooit te horen zijn ? Is het Europees chauvinisme of gewoon onbekendheid bij onze intendanten ? We hadden recent weliswaar Akhnaten van Philip Glass, maar ik kan me niet meteen een andere productie in een Belgisch operahuis voor de geest halen de afgelopen twintig jaar. Er zijn nochtans voldoende Amerikaanse opera's beschikbaar... en elk jaar komen er nog bij.

Foto
foto's © Klaus Lefebvre

En dan is er het kleine stadtheater van Hagen. Ik was er nog nooit geweest, maar sinds 2007 - met Dead Man Walking - worden daar wél Amerikaanse opera's op het programma gezet. Dit seizoen hebben ze gekozen voor één van de belangrijkste Amerikaanse opera's in het repertoire: Vanessa van Samuel Barber op een libretto van Gian Carlo Menotti (de Italiaans-Amerikaanse componist die ook een indrukwekkend lijstje met opera's op zijn palmares heeft). De opera ging in 1958 in de Met in première met Eleanor Steber, Nicolai Gedda en Rosalind Elias in de hoofdrollen.

Vanessa zou je kunnen samenvatten als een repetitief familiedrama. Vanessa wacht al twintig jaar op de terugkeer van haar geliefde Anatol. Afgeschermd van de buitenwereld, woont ze in haar huis samen met haar moeder, de oude Barones, en haar nichtje Erika (alhoewel alles erop wijst dat Erika eigenlijk haar dochter is en mogelijk Anatols kind). Op een dag verschijnt Anatol, de zoon van de "oude" Anatol die ondertussen overleden is. Hij verleidt Erika en maakt haar zwanger. Erika weigert met hem te trouwen en aborteert zich tijdens een winterse nacht. Anatol trouwt met Vanessa, ze verhuizen naar Parijs en Erika blijft nu achter in het huis... wachtende op de terugkeer van haar Anatol.

De productie van Roman Hovenbitzer zet meteen de sfeer bij het betreden van de zaal. Op het gesloten doek worden vallende sneeuwvlokken geprojecteerd. De winter en de ijzige koude zijn alomtegenwoordig. Zelfs bovenop de muren van het eenheidsdecor van Jan Bammes lijkt ijs samengepakt te zijn.

Foto

Vanessa wordt hier voorgesteld als een filmdiva die de overgang van de stille naar de gesproken film niet kon verwerken... geïnspireerd op Greta Garbo die zich ook vroegtijdig terugtrok uit het publieke leven. Op zich is dat bijkomstig, maar het biedt de mogelijkheid om op een niet al te geforceerde manier video toe te voegen aan de productie. Soms zijn dat video's van Vanessa's vroegere films, maar meestal wordt getoond wat we normaal niet zien: zoals de liefdesnacht van Erika en Anatol, of Erika's nachtelijke dwaaltocht door de sneeuw. Allemaal in esthetisch zwart-wit in beeld gebracht.

Er wordt ook nog extra muziek toegevoegd. De voorstelling begint en eindigt met "Cemetery of kisses", het slotlied van The lovers dat Barber gecomponeerd heeft op teksten van Pablo Neruda. Op zich brengt dat weinig bij, maar daarmee kan de voorstelling wel in volledige duisternis beginnen en eindigen.

Op muzikaal vlak, vond ik het een degelijke voorstelling al bleef ik soms wel op mijn honger zitten, vooral wat de titelrol betreft. Voor de twee hoofdrollen hebben ze gastsolisten geëngageerd. De Australische sopraan Katrina Sheppeard zong Vanessa met een grote dramatische stem. Enkel als het orkest aanzwelt, wordt het problematisch. Ze geraakt weliswaar moeiteloos over het grootste fortissimo, maar ze wordt totaal onverstaanbaar. De Amerikaan Richard Furman zong Anatol. Hij heeft ook Heldentenor-materiaal in zijn stem, maar weet zijn stralende tenor wel beter te plooien naar de dimensies van de zaal.

Kristine Larissa Funkhauser is een lid van het ensemble en gaf eigenlijk de meest bevredigende vertolking waarbij ze elk aspect van de rol perfect beheerste. Erika is ook de meer interessante rol in deze opera. Ze heeft niet alleen de fantastische, visionaire aria Must the Winter come so soon ? maar ondergaat ook de grootste dramatische evolutie van het onbekommerd meisje tot een gedesillusioneerde vrouw die zich opsluit in het huis van haar tante... of is Vanessa toch haar moeder ?

Publicatie: zondag 15 maart 2015 @ 10:07
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Capriccio Première Portraits

Het Oostenrijkse platenlabel Capriccio is met "Première Portraits" een nieuwe reeks gestart. Hun doel is om jonge artiesten de kans te geven om een eerste CD op te nemen. Momenteel zijn er al zeven opnames uitgebracht, vier daarvan met Duitse liederen. Op één opname na, is Charles Spencer telkens de pianist.

CD's, 10-5-2018 14:43
0 opmerkingen

Mei 2018

Mei is een vrij rustige maand, onder andere omdat het Muntorkest de Elisabethwedstrijd moet begeleiden. Met de zomer in aantocht wordt de Landcommanderij weer omgebouwd tot een operazaal met dit jaar Il trovatore op het programma. Opera Vlaanderen brengt een nieuwe productie van La clemenza di Tito in een productie van Michael Hampe. In Luik spelen ze het vrij zelden uitgevoerde La donna del lago.

Toekomstmuziek, 1-5-2018 11:23
0 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (2/2)

De nieuwe Lohengrin-productie heeft voor de vier protagonisten twee bezettingen. Gisteren hoorde ik de eerste bezetting. Die is beduidend beter dan de tweede bezetting, al zijn er toch nog een paar zwakke punten.

Opera, 27-4-2018 11:39
3 opmerkingen

Opera Vlaanderen 2018-2019

Aviel Cahn heeft zijn laatste seizoen bij Opera Vlaanderen aangekondigd. Het is een seizoen waar verschillende namen uit het Cahn-tijdperk terugkeren. De Konwitschny-productie van La Juive is de enige herneming.

Toekomstmuziek, 24-4-2018 18:35
5 opmerkingen

Opéra Royal de Wallonie 2018-2019

Stefano Mazzonis di Pralafera en Speranza Scappucci hebben vandaag het volgende seizoen van de Opéra Royal de Wallonie voorgesteld. Het wordt weer een seizoen met het grote Italiaanse repertoire van Bellini en Rossini over Donizetti en Verdi tot Puccini en met een aantal opvallende zangers zoals Violeta Urmana, Ildebrando d'Arcangelo, Olga Peretyatko of Lawrence Brownlee. En bij de concerten krijgen we zomaar even Joyce DiDonato, Leo Nucci en Sonya Yoncheva...

Toekomstmuziek, 23-4-2018 23:32
7 opmerkingen

Siegfried in Düsseldorf

Der Ring am Rhein is met Siegfried bij zijn derde aflevering aanbeland. De productie van Dietrich W. Hilsdorf ligt volledig in de lijn van de vorige twee delen.

Opera, 23-4-2018 16:31
3 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (1/2)

Na bijna 30 jaar programmeert de Munt weer een Lohengrin. Olivier Py is, na Dialogues des Carmélites, voor de tweede keer dit seizoen te gast als regisseur. Alain Altinoglu stond in de orkestbak.

Opera, 21-4-2018 8:41
2 opmerkingen