Il Grand' Inquisitor

Alcina in de Munt

Begin deze eeuw regisseerde Pierre Audi twee Handel-opera's - Tamerlano en Alcina - voor het theater van Drottningholm. En tien jaar geleden voerde De Nederlandse Opera beide opera's op als een tweeluik en dit wordt nu herhaald in de Munt. Christophe Rousset dirigeerde Les Talens Lyriques.

illustratie
foto © Bernd Uhlig

Ik heb Tamerlano spijtig genoeg gemist (een defect verkeerslicht tijdens de avondspits volstaat om Brussel in totale verkeerschaos te storten)... Alcina heb ik indertijd ook in de Amsterdamse Stadsschouwburg gezien en de barok aanvoelende enscenering is nog altijd een lust voor het oog, niet in het minst omwille van de gedetailleerde personenregie.

De bezetting in de Munt is grotendeels uitstekend, met de verwachte uitzondering van de titelrol. Nu, wie ooit Anja Harteros als Alcina gehoord heeft, heeft een onevenaarbaar ijkpunt. Alle andere Alcina's verbleken naast haar, zeker een spinto-soubrette als Sandrine Piau.

Vooral in het eerste bedrijf werkt ze op mijn zenuwen met haar geaffecteerde vallende tonen op het einde van elke zin en hinkelende frasering. Met haar twee grote aria's in het tweede bedrijf zou dat haar bedrijf moeten zijn. Dat "Ombra pallide" de mist zou ingaan, zag je van ver aankomen. Haar gebrek aan vocale autoriteit probeert ze te compenseren met hysterie. "Ah, mio cor, schernito sei" zou haar in pricipe beter moeten liggen. Dat doet het ook, maar de expressiewisselingen zijn enkel in haar gezicht te zien en niet in haar stem.

Het contrast wordt des te groter als meteen daarna Oronte zijn aria "E un folle, è un vile affetto" zingt. De tenor Daniel Behle toont in het bijhorende recitatief meer kleuren dan Piau in een hele aria. Behle zou ik sowieso wat vaker willen horen na zijn expressieve "Un momento di contento". Zijn ervaring als liedzanger is hoorbaar in elk woord dat hij zingt.

Maite Beaumont zong tien jaar geleden ook Ruggiero in Amsterdam (al was dat niet zo gepland). Ze zingt met een warme stem die een goede diepte heeft voor "La bocca vaga" en me laat wegsmelten met het bekende "Verdi prati". Daarnaast was Angélique Noldus een elegante Bradamante. Sabina Puértolas stuurde ons de eerste pauze in met een virtuoze uitvoering van Morgana's "Tornami al vagheggiar".

Publicatie: zaterdag 31 januari 2015 @ 9:33
Rubriek: Opera