ti guarda dal Grande Inquisitor

Don Giovanni in de Munt

Het is al meer dan tien jaar geleden dat Don Giovanni nog eens op het programma van de Munt stond. Dat was toen in de productie van David McVicar, die ik nog altijd als een van de betere producties uit het Foccroule-tijdperk beschouw, maar die nooit hernomen werd. Dat hadden ze beter wel gedaan, want de productie van Krzysztof Warlikowski is een onsamenhangend zootje.

Foto
foto's © Bernd Uhlig

Het begint al meteen in de eerste scène. Don Giovanni, Leporello en Donna Anna zitten in de koninklijke loge terwijl tijdens de ouverture op het podium een porno-film geprojecteerd wordt met de Don in de hoofdrol. Terwijl zitten Don Giovanni en Donna Anna te flikflooien en schiet Don Giovanni de Commendatore koud neer. Dat roept al meteen vragen op hoe hij later "Or sai chi l'onore" en de voorafgaande scène, waarin Donna Anna "beseft" dat Don Giovanni haar vader vermoord heeft, gaat oplossen. Niet dus.

Een hele scène in de koninklijke loge laten spelen, heeft ook het praktische nadeel dat een groot deel van het publiek nauwelijks iets ziet van die scène. Hij lost dat min of meer op door videobeelden te projecteren van wat er gebeurt. Maar dat is maar een halve oplossing. De beelden zijn meestal close-up, waardoor je nooit het hele plaatje hebt. Daarenboven zit er een fractie van een seconde vertraging op, waardoor het lijkt alsof je naar een slecht gedubde film zit te kijken. Zeer irritant.

Het onvermogen van Warlikowski om een koor te regisseren werd in deze voorstelling nog maar eens bevestigd en hij steekt het koor dus weer in de orkestbak. In Don Giovanni is het koor wel niet zo uitgebreid, maar hun korte interventies zijn wel functioneel. Als het trouwfeest van Zerlina en Masetto geen koorgasten heeft, dan wordt een groot deel van de tekst belachelijk. En de scène waarin de verklede Don Giovanni Masetto een lesje leert, slaat al helemaal nergens op zonder achterban. Maar ja, waarom zou je je iets aantrekken van het libretto als je eigen genialiteit die van Mozart en Da Ponte ruimschoots overtreft ?

Het feestmaal bij Don Giovanni is wel redelijk goed. Don Giovanni snijdt zelf de carpaccio die hij nadien opeet. Op de snijtafel snijdt hij nadien zijn eigen keel over terwijl de Commendatore een emmer bloed over zijn hoofd giet. De Commendatore zit trouwens al van bij het begin van die scène mee aan tafel, weliswaar met een Ku Klux Klan-kap over zijn hoofd. En dan moet je weten dat de rol gezongen werd door Sir Willard White... de wansmaak kent echt geen grenzen.

De opera lijkt te eindigen zonder de gebruikelijke epiloog. Na de dood van Don Giovanni gaat het licht uit, het publiek applaudisseert en de zangers komen groeten... en daarna wordt de epiloog pas gezongen. Uiteraard moet Donna Anna tijdens die epiloog ook nog een kogel door het hoofd van Don Ottavio jagen.

FotoEn dan heb ik het nog niet gehad over de verschillende seksscènes of de idioot bibberende danseres die op het einde van het eerste bedrijf het meest indrukwekkende boegeroep, dat ik ooit in de Munt gehoord heb, uitlokt door nog een halve minuut te blijven nahijgen.

Ik vraag me toch af hoeveel meesterwerken Warlikowski nog moet verknallen voor men doorheeft dat deze keizer geen kleren aanheeft ?

Ook muzikaal is het ver van perfect. Ludovic Morlot dirigeerde wel goed, zij het soms wat traag. Maar het zijn de recitatieven die rampzalig zijn. Die worden vertraagd en uitgerokken, op het slaapverwekkende af. Er worden pauzes ingelast die alle stuwing uit de tekst halen. Ik kan me niet voorstellen dat de dirigent dit zelf bedacht heeft en het zou me dan ook niet verbazen dat deze onmuzikale regie van de recitatieven ook opgedrongen werd door Warlikowski. Je zou voor minder ontslag nemen...

Bij de zangers zijn het vooral de mannen die goed scoren. Jean-Sébastien Bou was een uitstekende Don, binnen de krijtlijnen die door Warlikowski uitgezet werden. Andreas Wolf heeft niet de typische basklank voor Leporello, maar met zijn mooie lyrische stem zingt hij wel een elegante Cataloogaria. Maar het is vooral Jean-Luc Ballestra die een schitterende Masetto zingt, met een stem die ik meteen als Don Giovanni wil horen.

De zwakste mannelijke schakel is echter Topi Lehtipuu als Don Ottavio. Zijn "Dalla sua pace" ging nog goed, maar hij zong zowat de slechtste "Il mio tesore" die ik ooit gehoord heb. Extra adempauzes, geaspireeerde consola-ha-ha-hars en lelijke kleekklanken maken de aria een beproeving.

Bij de vrouwen is het niet veel beter. Julie Mathevet is een middelmatige Zerlina. Rinat Shaham is eerder een mezzo dan een sopraan. Zeker in een aria als "Ah, chi mi dice mai" gaat ze de mist in, met hoge noten die niet altijd even juist waren. Maar haar mezzo-klanken kwamen dan wel weer beter tot hun recht in "Mi tradi". Barbara Hannigan beschikt wel over de mogelijkheden om Donna Anna te zingen, al overdrijft ze soms haar expressieve inleving in de recitatieven. Vooral in "Or sai chi l'onore" wordt het lachwekkend.

Publicatie: vrijdag 19 december 2014 @ 9:21
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Agrippina in Antwerpen

De Agrippina-productie van Mariame Clément ging vijf jaar geleden in première in Gent. Eindelijk heeft deze productie de weg naar Antwerpen gevonden. Ze hoort nog altijd tot één van de beste producties van Opera Vlaanderen van de afgelopen jaren en is een absolute aanrader... ondanks het vroege beginuur en late einduur.

Opera, 24-3-2017 17:09
0 opmerkingen

Jérusalem in Luik

Het aantal vroege Verdi-opera's dat je regelmatig kan horen, is op één hand te tellen. Naast Nabucco en Macbeth kom je af en toe eens een Attila of een Ernani tegen... en dan meestal nog concertant. Het is dan ook meer dan lovenswaardig dat de Luikse Opera Jérusalem op het programma gezet heeft.

Opera, 22-3-2017 8:57
4 opmerkingen

Matthäus-Passion in het PSK

Ik heb zelden zoveel Nederlands horen spreken in het PSK. De Matthäus-Passion waarin ik gisteren verzeild geraakte, leek meer op een voorstelling voor familie en vrienden van het Octopus Kamerkoor en Le Concert d’Anvers... uiteraard onder de leiding van Bart Van Reyn. De zaal zat ook maar halfvol met allemaal lege balkons.

Oratorium, 18-3-2017 9:27
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in Antwerpen

Het Orchestre Philharmonique Royal de Liège was gisteren te gast in de Koningin Elisabethzaal voor een uitvoering van Hertog Blauwbaards burcht onder leiding van Christian Arming, voorafgegaan door het Adagio uit Mahlers Tiende.

Opera, 12-3-2017 9:43
3 opmerkingen

Pénélope in het PSK

We moeten blij zijn met elke Franse opera die door onze operahuizen geprogrammeerd wordt, zeker als het een onbekend juweeltje als Faurés Pénélope is... zelfs al is het "maar" concertant. Gisteren hoorde ik een uitstekende uitvoering met het Muntorkest onder leiding van Michel Plasson.

Opera, 1-3-2017 16:35
1 opmerking

Lucifer in Antwerpen

Het zou van 1984 geleden zijn - bij de 150ste verjaardag van Peter Benoit - dat Lucifer laatst opgevoerd werd. Gisteren was Benoits oratorium opnieuw te horen in de Koningin Elisabethzaal met deFilharmonie onder leiding van Bart Van Reyn.

Oratorium, 26-2-2017 10:35
0 opmerkingen

Maart 2017

Maart wordt een goedgevulde operamaand. Bij Opera Vlaanderen verhuist Simon Boccanegra naar Gent en hernemen ze in Antwerpen Agrippina in de productie van Mariame Clément die vijf jaar geleden in Gent te zien was. In Luik brengen ze met Jérusalem een Verdi-rariteit, terwijl de Munt een versie van Janaceks Het sluwe vosje opvoert onder de naam "Foxie!"...

Toekomstmuziek, 24-2-2017 18:59
3 opmerkingen