ti guarda dal Grande Inquisitor

IMKEB 2004 - Finale, dag 2

Op de tweede dag van de finale hoorden we de andere zes kandidaten, met vooral een lang operagedeelte. Zoals gisteren begonnen ze weer met de barokwerken.

De stem van de sopraan Iwona Sobotka valt in het PSK een stuk kleiner uit dan in het Conservatorium... maar het is nog geen echt probleem. Net zoals Teodora Gheorghiu gisteren, zong ze "Jauchzet Gott in allen Landen" maar minder virtuoos. Scoren deed ze vooral met de aria "Affanni del pensier" uit Handels Ottone. Ze creëerde eerst de juiste sfeer met het recitatief "Guinge Otton", waarna ze met de aria zelf betoverde... ontroerend mooi.

De enige mezzo uit het gezelschap is Diana Axentii en zij begon ook met Bach: het "Laudamus te" uit de Hohe Messe. Maar ze bewees vooral hoe moeilijk Bach is. De lage noten, die voor een mezzo toch geen probleem zouden mogen zijn, werden omzeild en ze heeft soms niet voldoende adem om het einde van een frase te halen. Sesto's aria "L'angue offesto mai riposa" uit Giulio Cesare lag haar al een stuk beter. Maar Dido's Lamento begon dan weer te traag naar mijn gevoel, waardoor ze het zichzelf onnodig moeilijk maakte. Alles bij elkaar geen echt goede beurt. Ze wappert wel al een stuk minder met haar armen dan tijdens de halve finale... maar nu heeft ze dan weer een sjaal waaraan ze kan frunniken.

FotoDe "generieke" sopraan - zoals ik haar eerder genoemd heb - Hélène Guilmette is de eerste kandidaat wiens stem echt goed projecteert, waardoor elke nuance tot boven in het PSK duidelijk is. De Canadese zong twee aria's van Cleopatra (uit Giulio Cesare) met een uiteenlopende sfeer en karakter. Zowel "Non disperar" als "Piangeró la sorte mia" waren een plezier om naar te luisteren. Alles klinkt zoals het moet klinken... en er is nauwelijks iets op aan te merken... eindelijk iemand die "muziek" maakt. Als haar prestatie overmorgen hetzelfde niveau haalt, dan kan het niet anders dan dat ze hoog eindigt.

De problemen van de Syrische Talar Dekrmanjian zijn nog duidelijker in het PSK dan in het Conservatorium. De juwelenaria alleen al is een perfecte staalkaart van haar stem. Haar middenstem is redelijk goed (zoals in het lied "Il était un roi de Thulé"), maar qua intonatie komt ze soms te laag uit... en ze vergeet soms te zingen, waardoor er veel quasi-parlando te horen is. De aria zelf, "Ah ! Je ris de me voir si belle" bestrijkt een groter gebied en het enige dat min of meer in orde is, is haar forte in de hoogte. Maar de triller waarmee de aria begint, is niet echt zuiver en de hoge noten zijn ook vooral approximatura's. "Come scoglio" en Ravels "Asie" waren vooraf meer van hetzelfde.

Zoals verwacht komt de stem van de Amerikaanse Mary Elizabeth Williams beter over in het PSK. Ze zingt zonder problemen het volledig orkest plat als het moet. Maar beginnen met "Chanson triste" leek me geen goed idee. Ze probeert teveel haar stem terug te houden om de sfeer van Duparcs lied niet te verpesten, maar daardoor mist het continuïteit. "Tacea la notte placida" probeert ze op dezelfde manier onder controle te houden, maar dan verdwijnt haar legato. De cabaletta was wel beter. "Ich bin der Welt abhanden gekommen" liet me ook weer koud... misschien omdat dit lied de 'eigendom' is van baritons en mezzo's en gewoon niet klinkt als een sopraan het zingt. Ze is nog altijd een indrukwekkende zangeres, maar ik heb de indruk dat ze haar stem nog niet met vol vertrouwen durft los te laten.

En tenslotte kwam de Russische bas Vladimir Baykov. Na de geslaagde sterfscene van Boris tijdens de halve finale, kreeg hij nu de opdracht om Boris' Monoloog te zingen... die ligt hem bijna even goed, maar het mag soms iets meer zijn. Dat iets meer hield hij waarschijnlijk in reserve voor "Wotans Abschied und Feuerzauber". Het is pure waanzin en zelfs suïcidaal voor hem om dit nu te zingen. Daarna zong hij "Le veau d'or" enkel nog op karakter en het greintje kracht dat nog over was... maar voor Farlafs 'patter song' uit Russlan en Ludmilla was zijn kaars uit. Als hij niet snel een passender repertoire zoekt, vrees ik dat hij zichzelf binnen de kortste keren in de vernieling zingt.

Publicatie: vrijdag 14 mei 2004 @ 0:38
Rubriek: Concert

Recent RSS feed

Parijs 2018-2019

Met drie operahuizen is Parijs één van de drukkere operasteden van Europa. De Opéra National de Paris heeft volgend seizoen weer een uitgebreide programmatie, weliswaar met een paar regisseurs die ik probeer te vermijden... De Opéra Comique is voorlopig iets minder interessant dan in de voorgaande seizoenen.

Toekomstmuziek, 20-8-2018 18:01
1 opmerking

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
2 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen

Alzira in Buxton

Er zijn nog een paar opera's van Verdi die ik nog niet live gezien heb. Gisteren heb ik Alzira van dat lijstje kunnen schrappen. Het was ook het doorslaggevend argument om voor de eerste keer naar het Buxton Festival te gaan.

Opera, 21-7-2018 10:24
0 opmerkingen