ti guarda dal Grande Inquisitor

IMKEB 2004 - Finale, dag 1

Voor de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd verhuist iedereen van het Conservatorium naar het PSK. Elke finaleavond bestaat uit twee delen. Voor de pauze zingen drie kandidaten barokmuziek, begeleid door The Academy of Ancient Music onder leiding van Paul Goodwin, met minstens één werk van Handel. En na de pauze zingen drie andere kandidaten werken van na 1750, waaronder minstens één opera-aria, met het Muntorkest en Marc Soustrot.

De Koreaanse bas Hye-Soo Sonn had de halve finale afgesloten en hij mocht de spits afbijten van de finale. In vergelijking met vorige week is zijn stem nog altijd even rampzalig en niet om aan te horen. En in zijn aria's van Bach en Handel was dat ook bijna letterlijk zo. Zijn stemt draagt niet echt, waardoor hij nauwelijks boven het orkest uitkwam. Alleen voor Purcells "What power art thou" was hij enigszins hoorbaar, omwille van de dunne orkestratie.

De Roemeense Teodora Gheorghiu blijft de frêle, breekbare sopraan met een verbazend homogene stem over haar volledige tessituur. Vooral haar uitvoering van "See, see, even the Night herself is here" uit The fairy Queen was zeer mooi, waarbij ze bijna één werd met het orkest. Technisch loopt alles van een leien dakje - ook in de openingsaria van de kantate "Jauchzet Gott in allen Landen" - maar ze mist wat warmte. Wel spijtig dat de Bach-aria ontsierd werd door de koperblazers die naarstig op zoek waren naar de juiste noten.

Shadi Torbey is een veel 'echtere' bas dan de Koreaan. Dat merk je meteen als hij het recitatief "For behold" piano begint. Je voelt meteen de reserve die hij nog achter de hand heeft en die hij beheerst loslaat in het vervolg "The people that walked in darkness" uit Messiah. Hij zong ook de aria uit King Arthur, maar met zo veel meer variatie en kleur dan de monochrome Sonn. Het klinkt allemaal natuurlijk... soms wat té natuurlijk, waardoor occasioneel slordigheden opduiken.

Aile Asszonyi had op de halve finale een grote indruk gemaakt, maar de verwachtingen werden niet volledig ingelost. Voor "Come scoglio" leek ze nog niet genoeg opgewarmd. Enkel de scene van Anne uit The Rake's Progress was boeiend, wel spijtig dat haar Engels benedenmaats is. Ze eindigde met een eveneens ontgoochelende "Si, mi chiamano Mimi". Vermoedelijk speelden de zenuwen haar parten, want ze kreeg na de eerste zin een blackout en begon opnieuw. Maar de onzekerheid bleef, waardoor ze nooit echt als Mimi klonk.

FotoJohannes Schendel is honderd procent de zanger van de zuivere lijn. Zowel "Bella siccome un angelo" als Leporello's Cataloogaria werden met een mooie heldere klank en legato gezongen. Het klinkt allemaal mooi, maar wat te gereserveerd. Ik hoor wel liever een lagere stem voor de Leporello. Aangezien hij eindigde met de drie liederen van Don Quichotte à Dulcinée bewijst nog eens dat het liedgenre zijn natuurlijk biotoop is. Met een perfecte Franse dictie werd voor elk lied de juiste spanning opgebouwd, alleen "Chanson à boire" mocht iets meer pit hebben. Het wordt uitkijken naar zijn Bachvertolkingen.

De Belg Lionel Lhote is helemaal het tegenovergestelde van Schendel. Hij is de zanger van het grote gebaar. Zijn stem is nog altijd ongestructureerd. Vooral in de tragere delen - zoals "Le spectre de la rose", waarmee hij begon - slaat zijn vibrato door waardoor zijn zanglijn alle coherentie verliest en zelfs het legato in het gedrang komt. En Posa's aria "Per me giunto" miste ook elke lijn, zeker elke Verdi-lijn, en was compleet stijlloos. Hij zong geen enkel portamento, het legato was er niet en de expressie ontbrak... tenzij luid zingen als expressie bestempeld wordt. Met Figaro's "Largo al factotum" maakte hij nog een en ander goed. Door de snelheid van de aria krijgt zijn vibrato nauwelijks de kans om zich te ontwikkelen, wat in zijn geval een goede zaak is. Hij corrigeerde op een bepaald moment wel een totaal gemiste noot. Maar het publiek vond al dat extrovert gedoe uiteraard schitterend... chauvinisme speelt misschien ook een rol.

Publicatie: donderdag 13 mei 2004 @ 0:22
Rubriek: Concert

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen