ti guarda dal Grande Inquisitor

Prins Igor in Kinepolis

Prins Igor is één van die Russische opera's die buiten Rusland nauwelijks opgevoerd wordt. Het was dan ook een goed idee van de Met om Borodins opera na bijna een eeuw terug op te nemen in het repertoire én hem ook wereldwijd te vertonen in de cinema. De keuze van Dmitri Tcherniakov als regisseur was dan weer een minder goed idee.

Foto

Zoals gewoonlijk maakt Tcherniakov er weer een zootje van. De ouverture wordt geknipt, na de proloog komt meteen het tweede bedrijf. Het eerste bedrijf komt dan na de eerste pauze, waarbij de eerste twee scènes van plaats verwisseld werden. Het derde bedrijf werd grotendeels geknipt (wat op zich wel tot de traditie schijnt te behoren). Enkel de scène tussen Vladimir en Konchakovna wordt gerecupereerd en ingevoegd in het vierde bedrijf, na het lamento van Yaroslavna.

Tcherniakov denkt hoogstwaarschijnlijk dat hij het verhaal daarmee duidelijker maakt. Hij dwaalt. De logica van de oorspronkelijke opera gaat verloren, de opeenvolging van de scènes roepen allerlei inconsistenties op, de liefde tussen Vladimir en Konchakovna verdwijnt naar het achterplan, de rol van Konchak wordt ingekort, ... Ik kan het enkel maar betreuren dat voor deze gelegenheid niet de optie genomen werd om een volledige Prins Igor uit de grond te stampen. Want wat overbleef, viel wel mee met een paar mooie beelden - het veld met rode klaprozen bijvoorbeeld - en een gedegen personenregie.

Ook de bezetting was van het niveau dat we van de Met mogen verwachten... in de eerste plaats de drie diepe mannenstemmen. Ildar Abdrazakov is een zoetgevooisde Igor. Mikhail Petrenko leeft zich uit als Galitsky met een zeer gedetailleerd kleurenpalet. Stefan Kocán had wat moeite met de allerdiepste noten van Konchak, maar hij zong met uitstraling. Sergey Semishkur zong Vladimir met een mooie tenor.

Bij de vrouwen viel in de eerste plaats Anita Rachvelishvili op als Konchakovna, met haar warme mezzo van donkere chocolade. Oksana Dyka is dan weer een typische Slavische sopraan met heldere en nasale klanken waarmee ze een ontroerende Yaroslavna zong.

Publicatie: zondag 2 maart 2014 @ 20:44
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Carolyn Sampson - A Soprano's Schubertiade

Ik heb de sopraan Carolyn Sampson enkel nog maar live in oratorium gehoord, nog nooit als liedzangeres. Ze heeft de afgelopen jaren wel al een aantal mooie lied-CD's opgenomen, vooral met Franse muziek. Nu waagt ze zich voor de eerste keer aan Schubert, ook nu weer met haar vaste pianist Joseph Middleton. Een fantastische CD!

CD's, 16-6-2018 16:05
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in de Munt

Het afgelopen Muntseizoen was een seizoen van tweeluiken en ook de laatste productie bestond uit twee werken. Voor de pauze was dat Bartoks opera Hertog Blauwbaards burcht en na de pauze De wonderbaarlijke mandarijn... een pantomime-ballet, dat in de productie van Christophe Coppens meer pantomime dan ballet was waarbij de overacting niet geschuwd werd.

Opera, 14-6-2018 17:15
0 opmerkingen

Macbeth in Luik

De Luikse Opéra sluit het seizoen af met Macbeth in een nieuwe productie van Stefano Mazzonis di Pralafera. Paolo Arrivabeni dirigeert de gebruikelijke "Franse" versie, inclusief het totaal overbodig heksenballet, maar wel met het slot van de eerste versie.

Opera, 13-6-2018 15:29
0 opmerkingen

La clemenza di Tito in Antwerpen

Het kan toch nog, zelfs bij Opera Vlaanderen... een productie die er gewoon mooi uitziet. Mozarts laatste opera La clemenza di Tito heeft daarenboven een degelijke bezetting meegekregen, geleid door dirigent Stefano Montanari.

Opera, 2-6-2018 10:18
7 opmerkingen

Juni en juli 2018

Zowel Opera Vlaanderen als De Munt eindigen het seizoen met een opera die dateert uit het begin van de 20ste eeuw, respectievelijk De Speler van Prokofiev en Hertog Blauwbaards burcht van Bartok. Ondertussen komt Leo Nucci nog eens naar Luik, deze keer voor Macbeth. En het Brussels Mozartiade-festival begint de zomer met Cosi fan tutte.

Toekomstmuziek, 31-5-2018 19:28
0 opmerkingen