ti guarda dal Grande Inquisitor

Peter Grimes in Karlsruhe

Het was gisteren de eerste keer dat ik een voorstelling bijwoonde in het Badische Staatstheater van Karlsruhe. Het betonnen gebouw dateert van de jaren '70 en behoort zowel aan de buitenkant als binnenin tot de lelijkere operahuizen die ik ken. De akoestiek is redelijk, maar aan de harde, directe kant. In juli ging hier een nieuwe productie van Peter Grimes in première, die nu aan het begin van het nieuwe seizoen hernomen wordt.

FotoDe regie was in handen van Christopher Alden, de tweelingbroer van David Alden die drie jaar geleden ook een Peter Grimes ensceneerde. De productie van de Vlaamse Opera is een stuk beter geslaagd dan die van Karlsruhe.

Christopher Alden werd vooral gehinderd door zijn idee om de opera te laten afspelen rond 1950 op de "Grand Pier" van een Engelse badplaats als Brighton of Blackpool. Charles Edwards heeft daarvoor een eenheidsdecor gebouwd bestaande uit een grote eetzaal, "Auntie's Place", waar de gasten hun dagelijkse portie "fish and chips" komen eten.

Voor de verschillende koorscènes is zo'n locatie wel handig. Tijdens de storm wordt die eetzaal bijvoorbeeld verbouwd tot een tijdelijke slaapzaal. Maar dan maakt Alden het zichzelf weer moeilijk door Ellen Orford in die scène te laten opdraven als verpleegster terwijl ze eigenlijk de nieuwe leerjongen van Peter Grimes is gaan halen... die jongen zit trouwens heel die scène met een gasmasker op onder tafel. Kortom, de essentie van die scène verdwijnt.

Voor andere scènes - ik denk dan in het bijzonder aan de scène van het tweede bedrijf in de hut van Peter Grimes - werkt dit decor niet. Eén van de zelfgecreëerde problemen die dan moeten opgelost worden, is hoe Grimes' leerjongen sterft. Hij laat hem dan maar van de toog springen. In de werkelijkheid levert dat hoogstens een verstuikte enkel op, nu wordt dit dramatisch moment ongeloofwaardig en zelfs lachwekkend. Voor de dood van Grimes weet hij ook niets beters te bedenken dan Auntie haar nylonkous te laten uitdoen, waarna ze hem daarmee wurgt.

Een Engelse badplaats is uiteraard niet de hechte gemeenschap die Britten in gedachten had, maar dat blijkt niet zo'n probleem te zijn. Ook een groep wildvreemde toeristen kan door de "locals" opgeruid worden tegen één individu. De drijvende kracht hierachter is Bob Boles. Het eerste deel van de opera is hij een soort onheilsprofeet die constant met een bord "the end is at hand" rondloopt. In het tweede bedrijf heeft hij het licht gezien en reïncarneert hij als Oswald Mosley, de leider van "The British Union of Fascists". Het feit dat deze beweging in 1940 al opgedoekt werd, is uiteraard een detail waar we niet al te veel over moeten nadenken... Duitse nazi's in Engeland laten opdraven, zou helemaal ongeloofwaardig zijn, en dan zijn de Engelse fascisten natuurlijk een goede tweede keuze om wat - ahum - historische relevantie in de voorstelling te krijgen.

Het zal duidelijk zijn dat deze productie mij niet gepakt heeft, zoals andere producties van Peter Grimes dat kunnen. Ook op muzikaal vlak bleef ik al te vaak op mijn honger zitten.

Klaus Schneider heeft in pricipe wel de stem voor Peter Grimes. Zijn Engels is echter totaal onverstaanbaar. Tijdens zijn monoloog "Now the Great Bear and Pleiades" en ook op een paar andere momenten kraakt zijn stem regelmatig. Ook met zijn waanzinsscène kon hij mij niet ontroeren.

De Amerikaanse sopraan Heidi Melton zong een stevige Ellen Orford. Ze heeft een gigantische stem, die staalhard klinkt en daardoor weinig warmte uitstraalt. Rebecca Raffell is een kettingrokende Auntie die vooral opvalt met haar overacting en minder met haar kruimelige stem. De beste vertolkingen kwamen uiteindelijk van de kleinere rollen, zoals die van Jaco Venter als Balstrode.

Publicatie: zaterdag 21 september 2013 @ 15:17
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Caroline Melzer in deSingel

Harawi, chant d'amour et de mort is een liedcyclus met twaalf liederen van Olivier Messiaen waar ik nog nooit van gehoord had. Sopraan Caroline Melzer en pianist Cédric Pescia voerden dit werk gisteren uit in deSingel, tegelijkertijd werd een kortfilm van Clara Pons geprojecteerd.

Liedrecital, 24-9-2017 10:25
0 opmerkingen

Manon Lescaut in Luik

De Waalse Opéra heeft gisteren haar seizoen gestart met de Puccini-klassieker Manon Lescaut. Het is verrassend dat ik deze opera in meer dan twintig jaar nog nooit in Luik gezien heb. De regie is uiteraard in handen van Stefano Mazzonis di Pralafera met Speranza Scappucci in de orkestbak.

Opera, 20-9-2017 17:23
1 opmerking

Sylvia Schwartz in deSingel

Van Juliane Banse tot Christiane Karg... sopranen die schitterend Lieder zingen, zijn er genoeg. Maar wat mij betreft, staat Sylvia Schwartz bovenaan als dé liedsopraan van het moment. Voeg daarbij nog de meesterliedpianist Wolfram Rieger en deSingel heeft een absoluut topduo om haar liedseizoen te openen.

Liedrecital, 17-9-2017 10:30
0 opmerkingen

Pinocchio in de Munt

Het aantal klassieke sprookjes dat tot opera verwerkt werd, is vrij beperkt met de twee Assepoesters en "Hans en Grietje". De meest recente opera van componist Philippe Boesmans en librettist Joël Pommerat is Pinocchio en heeft alles in zich om snel deel uit te gaan maken van het repertoire. De opera werd de afgelopen zomer gecreëerd op het Festival van Aix en is nu als co-productie in de heropende Munt te zien.

Opera, 13-9-2017 17:37
4 opmerkingen

Claron McFadden in deSingel

Honderd jaar geleden - meer exact op 15 oktober 1917 - werd Gretha Zelle, beter bekend als Mata Hari, in Vincennes geëxecuteerd door een vuurpeloton op verdenking van spionage. Reden voor Muziektheater Transparant om een productie aan haar te wijden onder de vorm van een theatraal liedrecital in een regie van Jean Lacornerie. De productie ging gisteren in deSingel in première.

Liedrecital, 9-9-2017 10:25
0 opmerkingen

September 2017

Het bespreekbureau heeft zijn intrek al genomen in de Munt. En op 5 september gaan de deuren weer open met de jongste Boesmans, Pinocchio, die eerder deze zomer op het festival van Aix gecreëerd werd in een regie van Joël Pommerat. Opera Vlaanderen opent het seizoen met de Korngold-rariteit Das Wunder der Heliane en met Puccini's Manon Lescaut staat in Luik een klassieker op het programma.

Toekomstmuziek, 20-8-2017 15:40
0 opmerkingen