ti guarda dal Grande Inquisitor

Manon in Parijs

In Parijs lopen momenteel twee opera's van Massenet. Gisteren zag ik in de Opéra Bastille de herneming van Manon in een productie van Gilbert Deflo. Door het gebruik van historische 18e-eeuwse kostuums ziet het er allemaal traditioneel uit, alhoewel er gebruik gemaakt wordt van een pseudo-eenheidsdecor, bestaande uit concentrische cilinders en speelvlakken die met behulp van een draaiplateau allerlei muren kunnen voorstellen. Ook het ballet in het derde bedrijf - in een choreografie van Ana Yepes - ziet er allemaal historisch verantwoord uit.

Maar de hoofdreden van mijn trip naar Parijs was uiteraard de zangers. Des Grieux werd gezongen door Roberto Alagna, die ik tot nu toe nog nooit live gehoord had, en ik was benieuwd hoe Alexia Cousin (Manon) geëvolueerd is sinds haar Mélisande een paar jaar geleden in de Vlaamse Opera. De aanwezigheid van Alain Vernhes als vader Des Grieux was een aangename bonus.

Wat Alagna betreft was het een succes over de volledige lijn. Vanaf zijn eerst zin "J'ai manqué l'heure du départ", moest ik even glimlachen. Ik heb zelden een tenor zo duidelijk Frans horen zingen. Die aandacht voor woordprojectie en verstaanbaarheid blijven aanwezig gedurende de hele voorstelling.

Maar het is uitkijken naar de grote aria's. De eerste grote test is "En fermant les yeux" en dat was meteen raak met een indrukwekkend volgehouden mezza voce, inclusief de obligate diminuendo. Hij houdt weliswaar graag zijn pianissimi wat langer aan dan voorgeschreven... maar wie kan het hem kwalijk nemen. Maar het is in de St-Sulpice-scène dat hij de meeste indruk maakt. "Ah! Fuyez douce image" is één van de moeilijkste aria's uit het repertoire, maar Alagna komt nergens problemen tegen. Weer horen we dat meesterlijk mezza voce en het heen en weer bewegen door zijn passagio gaat ongemerkt voorbij. Ik vermoed dat in vroeger dagen, enkel zangers als Alfredo Kraus met nog meer gemak deze rol gezongen hebben.

Heel anders is het gesteld met Alexia Cousin, wier vertolking van Manon geen onverdeeld succes was. Ze had wel een paar geïnspireerde momenten, maar ook momenten dat ik me afvroeg wat ze daar in godsnaam stond te doen.

Haar openingsscène "Je suis... encor... toute étourdie" deed me het ergste vrezen voor de rest van de avond. Deze scène die aangeduid staat als 'avec charme et émotion' had niets charmants en was belachelijk over-emotioneel. Zowel op vocaal als theatraal vlak bezondigde ze zich aan overacting door een overdreven opgewonden wicht te spelen, dat voor de eerste keer haar thuis verlaat. Ze pakt ook graag uit met een messa di voce... waarvan de ene al geslaagder is dan de andere. Maar voor "Adieu, notre petite table" had ze wel de juiste toon te pakken, wat heel beheerst en ingetogen gezongen werd.

Alexia Cousin heeft ondertussen ook een behoorlijk grote stem ontwikkeld en die zet ze maximaal in voor de Cours-de-Reine-scène. Maar door vooral op volume te spelen, verliest die scène aan raffinement. Het heeft ook iets arrogants. Dat is wel niet helemaal ongepast, aangezien Manon bijna van de ene dag op de andere opgenomen wordt in de wereld van de adel... en ik kan me voorstellen dat haar dit naar het hoofd gestegen is. Maar arrogantie alleen gaat snel vervelen. Iets meer noblesse had geen kwaad gekunnen. Ze was dan weer beter in de St-Sulpice-scène. Met o.a. een sexy gezongen "N'est-ce plus ma voix" probeert ze Des Grieux te verleiden om terug te keren.

Lescaut werd gezongen door Franck Ferrari. Globaal genomen was het een sterke vertolking. "Ne bronchez pas" had iets meer 'fond' mogen hebben. Maar "A quoi bon l'économie" had dan weer wel voldoende gewicht en stuwing. Zoals altijd was Alain Vernhes weer de rots in de branding als verdediger van de Franse stijl.

De volgende Massenet die op het programma staat is Werther in de Châtelet.

Publicatie: woensdag 28 april 2004 @ 16:14
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

Gerard Schneider in Wexford

Voor het laatste lunchrecital in de St. Iberius-kerk werd beroep gedaan op de tenor Gerard Schneider en pianiste Andrea Grant. Ze brachten een gevarieerd programma met - voor de eerste keer de afgelopen dagen - ook een aantal Duitse liederen.

Liedrecital, 4-11-2017 15:55
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Alessandra Volpe in Wexford

Het recital van de Italiaanse mezzo Alessandra Volpe in de St. Iberius-kerk bestond grotendeels uit opera-aria's. Ze werd aan de piano begeleid door Tina Chang.

Liedrecital, 3-11-2017 18:30
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Raffaella Lupinacci en Fillippo Fontana in Wexford

Voor het lunchrecital in Wexford kregen we deze keer een Italiaans duo te horen. De mezzo Raffaella Lupinacci en de bariton Fillippo Fontana zongen een mengeling van Italiaanse liederen en aria's. Ze werden aan de piano begeleid door Giorgio D'Alonzo.

Liedrecital, 2-11-2017 15:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Anne Sophie Duprels in Wexford

Tijdens het Wexford Opera Festival wordt elke dag een "Luchtime Recital" gebracht in de St. Iberius Church door één of meerdere zangers uit de bezettingen van de avondvoorstellingen. Vandaag traden de Franse sopraan Anne Sophie Duprels en pianist Stephen Barlow (tevens de Medea-dirigent) op.

Liedrecital, 1-11-2017 18:58
0 opmerkingen

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen