ti guarda dal Grande Inquisitor

Andreas Schmidt in Schwarzenberg

Het is al meer dan tien jaar geleden dat ik de bariton Andreas Schmidt nog gehoord heb, in de tijd dat de Vlaamse Opera nog liedrecitals programmeerde. Als ik me niet vergis, viel hij toen in voor een zieke Susan Graham. Maar na de manier waarop hij zich gisteren doorheen Schuberts Winterreise worstelde, had het gerust nog een paar tientallen jaren mogen duren vooraleer hij nog eens mijn pad kruist.

Foto
foto © Schubertiade Schwarzenberg

Ik twijfel niet aan zijn goede bedoelingen. Maar met een versleten stem die niet mee wil, wordt Winterreise een wel heel lange cyclus. Het eerste lied, Gute Nacht, was al een teken aan de wand. Met dit lied kan een zanger de krijtlijnen uitzetten van zijn visie op het werk. In het geval van Andreas Schmidt viel er niets uit te zetten. Elke strofe was identiek qua uitdrukking of dynamiek, tekstinterpretatie was onbestaande. Elke zanger weet wel iets te doen met bijvoorbeeld de frase "Fein Liebchen, gute Nacht" - en dat kan variëren van liefde tot sarcarsme - behalve Schmidt.

Als hij dan toch eens iets doet, dan is het vaak misplaatst... zoals zijn huilende-wolf-in-het-bos op het einde van Wasserflut. Er is ook geen enkele reden waarom Rückblick volledig staccato zou moeten gezongen worden, tenzij eventueel het gejaagde van "Ich möcht' nicht wieder Atem holen, bis ich nicht mehr die Türme seh'". Maar om dat dan een heel lied vol te houden, is enigszins overdreven.

Maar het grootste probleem is zijn intonatie. Vanaf Gefrorne Tränen zat in zowat elk lied wel iets fout, soms zelfs heel veel. Hij werd wel heel creatief met zijn nootkeuzes toen hij de melismen van "Der Reif hatt' einen weißen Schein mir übers Haar gestreuet" uit Der greise Kopf probeerde te zingen.

Af en toe ging er toch eens iets goed. Gezien de rest van de avond waren Frühlingstraum en Der Leiermann zelfs uitmuntend te noemen. Wat hij ook fantastisch doet, is met pierende ogen in de verte kijken: op een bepaald moment denk je echt dat er ergens een wegwijzer onder het balkon staat of dat een draaiorgelman in de hoek van de zaal opduikt. Dit soort extraatjes zijn gewoonlijk de kers op de taart. Het is heel mager als er enkel een kers en geen taart is. Gelukkig was er nog Helmut Deutsch. Zijn pianobegeleiding had alle details en kleuren die zo schromelijk ontbraken bij Schmidt.

Publicatie: maandag 17 juni 2013 @ 18:44
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen