ti guarda dal Grande Inquisitor

Don Giovanni in Parijs

Regisseur Stéphane Braunschweig heeft tijdens het intendantschap van Foccroule een paar producties gedaan in de Munt. Bij het zien van Don Giovanni in het Théâtre des Champs-Elysées, moest ik denken aan zijn donkere en macabere Brusselse Rigoletto.

Foto

Ook hier krijgen we een donker scènebeeld met overwegend zwarte kleuren, met hier en daar wat wit. Maskers worden doodskoppen, in nissen van Don Giovanni's kasteel staan opgezette beelden - andere slachtoffers van Don Giovanni ? - en de voorstelling begint in een crematorium...

Don Giovanni ligt op een tafel, klaar om in de oven geschoven te worden. Leporello staat erbij, wanhopig met de handen in het haar. Maar Don Giovanni springt van de tafel alsof hij spot met de dood. De vereenzelviging van de Don en Leporello wordt een constante in deze productie. Er zijn natuurlijk de voorziene persoonsverwisselingen van het libretto, maar Braunschweig creëert de illusie dat het over één en dezelfde persoon gaat. Meest tekenend is de Cataloogaria... Leporello zingt die alsof hij zelf al die veroveringen meegemaakt heeft.

Dat crematorium is slechts één kamer van een efficiënt decor. Vier muren zijn bevestigd aan een centrale as die regelmatig ronddraait om zo met elk kwadrant een andere kamer te tonen: uiteraard ook een kamer met een bed of een ruimere kamer die als buitenruimte of Don Giovanni's feestzaal kan dienen. De kostuums zijn hedendaags, behalve voor de feestscène waar iedereen 17de eeuwse kostuums draagt... met uitzondering van Leporello, die buiten de actie lijkt te staan.

Jérémie Rhorer dirigeerde een mat eerste deel, pas na de pauze kwam er iets meer schwung uit de orkestbak. De bezetting varieerde van middelmatig tot goed. Markus Werba was een matige Don Giovanni. Zijn bariton is mooi, hij acteert goed en heeft de "looks" voor een Don Giovanni. Maar hij mist het charisma om een overtuigende Don te zijn. Robert Gleadow is een goede Leporello, maar zijn stem sloeg een paar keer over tijdens de Cataloogaria. Dat werd a posteriori opgelost door voor het tweede deel een aankondiging te doen.

Nog zo'n heerlijk mooie stem is die van de Zweedse sopraan Miah Persson. Het probleem is dat ze amper Zerlina ontgroeid is. Ik heb toch liever wat meer beet in een stem voor Donna Elvira, alhoewel ze goed de Mozartstijl beheerst. "Mi tradi" was aanvaardbaar, maar "Ah, chi mi dice mai" ontbrak aan slagkracht. Dat was des te opvallender met de keuze van een mezzo-Zerlina, waardoor Zerlina een stuk rijper klinkt dan Donna Elvira. Serena Malfi heeft een grote stem, en zingt een opvallend zelfbewuste Zerlina.

Bij het adellijk koppel valt vooral de Don Ottavio van Daniel Behle op. "Il mio tesoro" was indrukwekkend. Maar het was vooral met "Dalla sua pace" - dat hij met een onaards mezza voce zong - dat hij de zaal muisstil kreeg. Sophie Marin-Degor is een middelmatige Donna Anna, ze heeft het nodige gewicht voor de rol maar niet helemaal de stem. Een kleurloze hoogte maken de slotcoloraturen van "Non mi dir" moeizaam, de noodzakelijke triller is afwezig.

Publicatie: maandag 6 mei 2013 @ 9:32
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen