ti guarda dal Grande Inquisitor

Don Giovanni in Parijs

Regisseur Stéphane Braunschweig heeft tijdens het intendantschap van Foccroule een paar producties gedaan in de Munt. Bij het zien van Don Giovanni in het Théâtre des Champs-Elysées, moest ik denken aan zijn donkere en macabere Brusselse Rigoletto.

Foto

Ook hier krijgen we een donker scènebeeld met overwegend zwarte kleuren, met hier en daar wat wit. Maskers worden doodskoppen, in nissen van Don Giovanni's kasteel staan opgezette beelden - andere slachtoffers van Don Giovanni ? - en de voorstelling begint in een crematorium...

Don Giovanni ligt op een tafel, klaar om in de oven geschoven te worden. Leporello staat erbij, wanhopig met de handen in het haar. Maar Don Giovanni springt van de tafel alsof hij spot met de dood. De vereenzelviging van de Don en Leporello wordt een constante in deze productie. Er zijn natuurlijk de voorziene persoonsverwisselingen van het libretto, maar Braunschweig creëert de illusie dat het over één en dezelfde persoon gaat. Meest tekenend is de Cataloogaria... Leporello zingt die alsof hij zelf al die veroveringen meegemaakt heeft.

Dat crematorium is slechts één kamer van een efficiënt decor. Vier muren zijn bevestigd aan een centrale as die regelmatig ronddraait om zo met elk kwadrant een andere kamer te tonen: uiteraard ook een kamer met een bed of een ruimere kamer die als buitenruimte of Don Giovanni's feestzaal kan dienen. De kostuums zijn hedendaags, behalve voor de feestscène waar iedereen 17de eeuwse kostuums draagt... met uitzondering van Leporello, die buiten de actie lijkt te staan.

Jérémie Rhorer dirigeerde een mat eerste deel, pas na de pauze kwam er iets meer schwung uit de orkestbak. De bezetting varieerde van middelmatig tot goed. Markus Werba was een matige Don Giovanni. Zijn bariton is mooi, hij acteert goed en heeft de "looks" voor een Don Giovanni. Maar hij mist het charisma om een overtuigende Don te zijn. Robert Gleadow is een goede Leporello, maar zijn stem sloeg een paar keer over tijdens de Cataloogaria. Dat werd a posteriori opgelost door voor het tweede deel een aankondiging te doen.

Nog zo'n heerlijk mooie stem is die van de Zweedse sopraan Miah Persson. Het probleem is dat ze amper Zerlina ontgroeid is. Ik heb toch liever wat meer beet in een stem voor Donna Elvira, alhoewel ze goed de Mozartstijl beheerst. "Mi tradi" was aanvaardbaar, maar "Ah, chi mi dice mai" ontbrak aan slagkracht. Dat was des te opvallender met de keuze van een mezzo-Zerlina, waardoor Zerlina een stuk rijper klinkt dan Donna Elvira. Serena Malfi heeft een grote stem, en zingt een opvallend zelfbewuste Zerlina.

Bij het adellijk koppel valt vooral de Don Ottavio van Daniel Behle op. "Il mio tesoro" was indrukwekkend. Maar het was vooral met "Dalla sua pace" - dat hij met een onaards mezza voce zong - dat hij de zaal muisstil kreeg. Sophie Marin-Degor is een middelmatige Donna Anna, ze heeft het nodige gewicht voor de rol maar niet helemaal de stem. Een kleurloze hoogte maken de slotcoloraturen van "Non mi dir" moeizaam, de noodzakelijke triller is afwezig.

Publicatie: maandag 6 mei 2013 @ 9:32
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Caroline Melzer in deSingel

Harawi, chant d'amour et de mort is een liedcyclus met twaalf liederen van Olivier Messiaen waar ik nog nooit van gehoord had. Sopraan Caroline Melzer en pianist Cédric Pescia voerden dit werk gisteren uit in deSingel, tegelijkertijd werd een kortfilm van Clara Pons geprojecteerd.

Liedrecital, 24-9-2017 10:25
0 opmerkingen

Manon Lescaut in Luik

De Waalse Opéra heeft gisteren haar seizoen gestart met de Puccini-klassieker Manon Lescaut. Het is verrassend dat ik deze opera in meer dan twintig jaar nog nooit in Luik gezien heb. De regie is uiteraard in handen van Stefano Mazzonis di Pralafera met Speranza Scappucci in de orkestbak.

Opera, 20-9-2017 17:23
1 opmerking

Sylvia Schwartz in deSingel

Van Juliane Banse tot Christiane Karg... sopranen die schitterend Lieder zingen, zijn er genoeg. Maar wat mij betreft, staat Sylvia Schwartz bovenaan als dé liedsopraan van het moment. Voeg daarbij nog de meesterliedpianist Wolfram Rieger en deSingel heeft een absoluut topduo om haar liedseizoen te openen.

Liedrecital, 17-9-2017 10:30
0 opmerkingen

Pinocchio in de Munt

Het aantal klassieke sprookjes dat tot opera verwerkt werd, is vrij beperkt met de twee Assepoesters en "Hans en Grietje". De meest recente opera van componist Philippe Boesmans en librettist Joël Pommerat is Pinocchio en heeft alles in zich om snel deel uit te gaan maken van het repertoire. De opera werd de afgelopen zomer gecreëerd op het Festival van Aix en is nu als co-productie in de heropende Munt te zien.

Opera, 13-9-2017 17:37
4 opmerkingen

Claron McFadden in deSingel

Honderd jaar geleden - meer exact op 15 oktober 1917 - werd Gretha Zelle, beter bekend als Mata Hari, in Vincennes geëxecuteerd door een vuurpeloton op verdenking van spionage. Reden voor Muziektheater Transparant om een productie aan haar te wijden onder de vorm van een theatraal liedrecital in een regie van Jean Lacornerie. De productie ging gisteren in deSingel in première.

Liedrecital, 9-9-2017 10:25
0 opmerkingen

September 2017

Het bespreekbureau heeft zijn intrek al genomen in de Munt. En op 5 september gaan de deuren weer open met de jongste Boesmans, Pinocchio, die eerder deze zomer op het festival van Aix gecreëerd werd in een regie van Joël Pommerat. Opera Vlaanderen opent het seizoen met de Korngold-rariteit Das Wunder der Heliane en met Puccini's Manon Lescaut staat in Luik een klassieker op het programma.

Toekomstmuziek, 20-8-2017 15:40
0 opmerkingen