Il Grand' Inquisitor

La fanciulla del West in Luik

Velen, mezelf incluis, zullen verbaasd opgekeken hebben toen ze een jaar geleden de aankondiging lazen dat een Met-ster als Deborah Voigt zou optreden in een doordeweekse voorstelling van La fanciulla del West in de Waalse Opera. Anderzijds is dat gezien de huidige staat van haar stem misschien toch geen verrassing.

illustratie

Twee jaar geleden, hebben we haar Minnie al leren kennen via de cinema-uitzendingen van de Met. Ondertussen is Deborah Voigt drie Brünnhildes verder en is haar stem versleten. Ze klinkt schriel en er gaat geen warmte van uit, ze klapt regelmatig dicht en dan projecteert haar stem niet meer, haar hoogte is lelijk met een opvallend krijsende hoge do in "Laggiù nel Soledad". In het tweede bedrijf is ze nog redelijk genietbaar, maar de rest van de voorstelling wordt best zo snel mogelijk vergeten.

Haar twee mannen zijn beduidend beter. De laatste keer dat ik Carl Tanner hoorde, was als een concertante Dick Johnson in Edinburgh. Zijn donker timbre klinkt mooi homogeen en hij nuanceert meer dan vroeger. Carlos Almaguer heeft al verschillende Verdirollen gezongen in Luik en hij zong een geslaagde Jack Rance.

Over de productie kan ik nog eens lekker kort zijn. Lorenzo Mariani gelooft niet in herinterpretatie en gaat ervan uit dat een productie meer kan ontroeren als ze aansluit bij het libretto. Nu, ontroeren doet hij niet met deze productie maar ze is visueel mooi verzorgd... in het laatste bedrijf laat hij Minnie zelfs te paard opkomen om Johnson te redden. Het enige originele ideetje is dat Rance op het einde van de opera zelf zijn hoofd in de strop steekt.

Publicatie: woensdag 27 februari 2013 @ 18:10
Rubriek: Opera