Il Grand' Inquisitor

Chovanshchina in Parijs

De Parijse Opera herneemt Andrei Serbans meer dan 10 jaar oude productie van Chovanshchina. Michail Jurowski (de vader van Dmitri Jurowski) dirigeerde de Shostakovitch-orkestratie.

illustratie

Veel statische sta-en-zing-momenten van het koor als de solisten maakten dat de voorstelling maar traag op gang kwam. Pas vanaf het derde bedrijf, met het ballet ten huize van Khovanski, komt alles in een stroomversnelling om te eindigen met de collectieve zelfmoord van de Oud-Gelovigen.

Serban heeft een goed leesbare enscenering gemaakt - ook wat het koor betreft - in een abstract decor met luxueuze kostuums. Het uitgebreide koor neemt verschillende rollen op zich, maar de Streltsy, het Russische volk of de Oud-Gelovigen zijn visueel goed van elkaar onderscheiden. Tijdens het vierde bedrijf beleefde het koor zijn "moment de gloire" na een fenomenaal a capella en piano gezongen slot.

Op de bezettingslijst staan veel Russisch klinkende namen, de ene al bekender dan de andere. De bezetting werd gedomineerd door Marfa en Dosifei. Larissa Diadkova combineert een mezzo-lichtheid met diepe alt-kleuren. Haar stem klinkt gigantisch als ze vlotjes over het volledig koor zingt. Haar waarzeggingsscène deed mijn haar recht staan.

Orlin Anastassov zong Dosifei met een warme bas en de nodige autoriteit. Gleb Nikolsky beschikt ook over bakken uitstraling als Prins Ivan Khovanski, zowel scenisch als vocaal, maar weinig toonvastheid. Vladimir Galouzine kon overtuigen als Prins Andrei met zijn baritonaal timbre, dat sterk contrasteerde met de nasale klank van Vsevolod Grivnov als Prins Golitsin.

Publicatie: zaterdag 26 januari 2013 @ 10:02
Rubriek: Opera