ti guarda dal Grande Inquisitor

Cavalleria Rusticana en Pagliacci in Luik

De Waalse Opera heeft de tenor José Cura gevraagd om een nieuwe productie van het eeuwige tweeluik Cavalleria Rusticana en Pagliacci te regisseren. Hij is erin geslaagd om de twee opera's te integreren tot één samenhangende voorstelling.

Foto

Hij doet dit in de eerste plaats door de actie van de twee opera's te verplaatsen naar "La Boca", de Italiaanse wijk van Buenos Aires. Op zich is dat niet zo belangrijk, maar het geeft Cura - hij is ook de decorontwerper - de mogelijkheid om de kleurrijke Caminito-straat na te bouwen.

De echte vondst om de twee opera's met elkaar te verbinden, ligt in de figuur van Mamma Lucia, die een café uitbaat. Ze heeft twee zonen: Turriddu die voor de wijn zorgt en Silvio die barman is. Op het einde van de avond zijn de twee broers gedood door de jaloerse echtgenoten van hun respectievelijke geliefden en is het Mamma Lucia die de slotwoorden "La commedia è finita" uitroept.

Om de eenheid te bewaren, zijn de karakters uit Cavalleria ook nog aanwezig in Pagliacci. We zien de hoogzwangere Santuzza (we zijn ondertussen zes maanden verder), die inwoont bij Mamma Lucia. Alfio en Lola betrekken nog altijd de kamers boven het café, al loopt Lola er wel bont en blauw geslagen bij.

Cura geeft ook de twee componisten een rolletje in de voorstelling. Een figurant speelt Mascagni tijdens Cavalleria en observeert wat er allemaal gebeurt... ongetwijfeld als inspiratie voor zijn opera, kwestie van de betekenis van "verismo" even tastbaar te maken. Voor Pagliaccio gaat hij nog een stap verder en laat hij Leoncavallo de Prologo zingen, wat ik ook een zeer geslaagd idee vond.

FotoTerwijl de enscenering nauwelijks zwakke momenten kent, kan dat niet gezegd worden van de muzikale kant. Het koor was bijvoorbeeld op sommige momenten, maar vooral tijdens Cavalleria, pijnlijk onsamenhangend met foute en ongelijke inzetten.

José Cura cumuleerde uiteraard ook de twee tenorpartijen. Ondanks zijn donker timbre, leek Turriddu hem beter te liggen dan Canio. Zijn stem klinkt volledig homogeen en krachtig, alhoewel zijn hoge noten nooit echt stralen. "Mamma, quel vino è generoso" was zijn ontroerend hoogtepunt. Als Canio was hij iets wisselvalliger. In "Vesti la giubba" kende hij een paar zwakke maten en even een overslaande stem, maar met "No, Pagliaccio non son" herpakte hij zich totaal.

Zijn twee tegenspeelsters waren zeer verschillend. Het was een kanjer van een misbezetting en misschien zelfs misdadig om Marie Kalinine Santuzza te laten zingen. Deze jonge Franse mezzo staat nog maar sinds 2005 op de planken en haar stem ligt nu al in duigen. Haar frasering en legato zijn ver te zoeken en ze moet het vooral hebben van veel geluidsvolume, maar gezond klinkt het niet. Wat een verschil met Sofia Soloviy, die een mooie lyrische Nedda zingt en heerlijk doorheen "Stridono lassù" trippelt.

Bij de baritons is Elia Fabbian een ontdekking. Hij zingt Alfio met een gepaste robuuste stem, maar ook met warmte en inleving. Zoals gezegd zong "Leoncavallo" de Prologo, en voor die ene aria hebben ze Philippe Rouillon geëngageerd. Spijtig genoeg zong hij niet - zoals gebruikelijk - de rol van Tonio. Daarvoor hebben ze ene Marco Danieli gevraagd, een totaal stemloze bariton die niet verder komt dan wat fluisterend markeren. Gabriele Nani was daarentegen wel een vlotte Silvio.

Om te eindigen... voor Mamma Lucia hebben ze nog eens Mady Urbain gevraagd. Zo lang ik al naar de opera in Luik ga, heb ik haar bijna elk seizoen wel eens gehoord. Na 40 jaar Luikse carrière neemt ze met deze rol afscheid van het podium.

Publicatie: woensdag 21 november 2012 @ 21:30
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Parijs 2018-2019

Met drie operahuizen is Parijs één van de drukkere operasteden van Europa. De Opéra National de Paris heeft volgend seizoen weer een uitgebreide programmatie, weliswaar met een paar regisseurs die ik probeer te vermijden... De Opéra Comique is voorlopig iets minder interessant dan in de voorgaande seizoenen.

Toekomstmuziek, 20-8-2018 18:01
1 opmerking

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
2 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen