ti guarda dal Grande Inquisitor

Thanks to my eyes in Brussel

Vorig jaar werd op het Festival van Aix de opera Thanks to my eyes gecreëerd. Oscar Bianchi schreef "muziek" bij het Engelstalig libretto van Joël Pommerat, die zijn eigen werk "Grâce à mes yeux" herwerkte en tevens de opera regisseerde. Het is een kameropera geworden voor vier zangers en twaalf muzikanten die een paar dozijn instrumenten bespelen, het zogenaamde Kamermuziekensemble van de Munt, onder de leiding van Franck Ollu. De productie is momenteel te zien in het Théâtre National.

Foto
foto © Elisabeth Carecchio

Oppervlakkig gezien is het een rechtlijnig verhaal van de jonge Aymar die verondersteld wordt als komiek in de voetstappen van zijn vader te treden. Een "Young Woman in the Night" is zijn toeverlaat, een "Young Blonde Woman" kan nog best als een fan van Aymar omschreven worden. Verder is er een spreekrol voor de moeder en een stomme rol voor een soort postbode, "A man with long hair", die continu brieven brengt. Pas op het einde van de voorstelling krijgen we de inhoud van één van die brieven te horen, waaruit blijkt dat de vader misschien toch niet zo'n grote komiek was als hij zelf beweert.

Maar er zijn nog andere interpretatieniveaus mogelijk. Je kan je bijvoorbeeld voorstellen dat alles zich afspeelt in het hoofd en de fantasie van Aymar. Dit idee wordt versterkt door de rol van de moeder. Haar stem weerklinkt via een luidspreker die ergens hoog in de zaal hangt. Daardoor is er geen direct verband tussen de figuur die we op scène zien en haar stem... en het lijkt alsof het een ontzielde stem is die door het hoofd van Aymar spookt.

De opera bestaat uit 24 korte scènes, die zich afspelen in een grauw en duister eenheidsdecor, waar de enige verlichting meestal bestaat uit een grote spot. Tussen elke scène gaat het licht even uit zodat andere personages hun positie kunnen innemen terwijl het orkest onverbiddelijk verder speelt. Het is een efficiënte en sobere enscenering die me wel beviel.

De orkestmuziek beviel me een stuk minder. Het lijkt wel alsof Bianchi een doos punaises heeft uitgestort op een leeg muziekblad en dan hun positie genoteerd heeft... en voilà, een partituur is geboren. Er zullen ongetwijfeld wel hoog musicologische spitsvondigheden verborgen zitten in de orkestruis, maar na 75 minuten was ik wel uitgeluisterd.

Aan de zangers werden ook extreme tessituren gevraagd. Dit is in de eerste plaats het geval voor de rol van Aymar. De contra-tenor Hagen Matzeit heeft al een carrière als bariton achter de rug en de beide registers komen uitgebreid aan bod. Het zegt iets over de flexibiliteit van Matzeit dat hij zo moeiteloos overschakelt tussen de twee stemmen.

De partituur zit opvallend vol met versieringen, van appogiatura's en trillers tot uitgebreide coloraturen (die meestal weinig betekenis hebben). De Welshe Fflur Wyn heeft een mooie leggiero sopraan, die goed weet om te gaan met die versieringen van de blonde vrouw. De nachtelijke vrouw begint eerder lyrisch, maar eindigt stratosferisch, waar de sopraan Keren Motseri iets schraler klonk. De bas Brian Bannatyne-Scott was een sonore en vocaal zeer presente vader.

Dit was Bianchi's eerste opera en het is een verdienstelijke poging. Maar wie deze dagen een 21ste eeuwse opera wil horen, trekt beter naar de Vlaamse Opera voor Rumor.

Publicatie: vrijdag 6 april 2012 @ 17:37
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Parijs 2018-2019

Met drie operahuizen is Parijs één van de drukkere operasteden van Europa. De Opéra National de Paris heeft volgend seizoen weer een uitgebreide programmatie, weliswaar met een paar regisseurs die ik probeer te vermijden... De Opéra Comique is voorlopig iets minder interessant dan in de voorgaande seizoenen.

Toekomstmuziek, 20-8-2018 18:01
1 opmerking

Amsterdam 2018-2019

Binnenkort begint het operaseizoen weer. Hoog tijd om eens over de grens te kijken naar wat in het buitenland te beleven zal zijn. Amsterdam is eerst aan de beurt, met de voorstellingen in het Muziektheater en het Concertgebouw.

Toekomstmuziek, 18-8-2018 15:29
2 opmerkingen

Klemens Sander - Das lyrische Intermezzo

Tot ongeveer tien jaar geleden had men in Brussel een reeks "Muziek en Poëzie", waarin liederen gezongen en gedichten voorgedragen werden. De recente CD "Das lyrische Intermezzo" van de bariton Klemens Sander, de pianiste Uta Sander en de acteur Cornelius Obonya had perfect in die reeks gepast.

CD's, 11-8-2018 17:08
0 opmerkingen

Andrè Schuen - Wanderer

Een paar maanden geleden dacht ik nog dat de recente CD van Carolyn Sampson dé Schubert-opname van het jaar zou worden... en dan verschijnt Wanderer met bariton Andrè Schuen en pianist Daniel Heide. Het is een overdonderend mooie CD, niet in het minst omwille van de intelligente opbouw.

CD's, 6-8-2018 19:05
0 opmerkingen

Sebastian Noack - Hans Sommer: Ballads & Romances

Ik kende de bariton Sebastian Noack vooral als oratoriumzanger. Op zijn jongste lied-CD (die blijkbaar al in 2013 opgenomen werd) met pianist Manuel Lange ontpopt hij zich tot een begenadigd liedzanger.

CD's, 1-8-2018 21:53
0 opmerkingen

Marlis Petersen - Dimensionen: Welt

Met "Das Ewig-Weibliche" heeft Marlis Petersen een paar jaar geleden een thematische CD opgenomen met Goethe-liederen waarbij ze ook het minder bekende repertoire niet vergat. Nu is ze samen met pianist Stephan Matthias Lademann aan een iets grotere onderneming begonnen: een trilogie met drie "Dimensies des Zijns".

CD's, 27-7-2018 20:50
0 opmerkingen

Idomeneo in Buxton

In tegenstelling tot Tisbe en Alzira behoort Mozarts Idomeneo ondertussen wel tot het standaardrepertoire. Het was tevens de afsluiter van mijn weekje op het Buxton Festival.

Opera, 22-7-2018 11:00
0 opmerkingen