ti guarda dal Grande Inquisitor

L'equivoco stravagante in Luik

Een komische opera, geregisseerd door Stefano Mazzonis di Pralafera, is gewoonlijk een garantie voor een hoop jolijt en ongein. Maar in het geval van Rossini's L'equivoco stravagante viel het eigenlijk nogal mee.

Foto

Hij verplaatst de actie naar het begin van de 19de eeuw in een Jugendstil-decor met schilderijen van Gustav Klimt aan de muur. Maar hij heeft toch een nieuwe gadget gevonden onder de vorm van een zwembad waar allerlei "grappige" acties kunnen plaatsvinden die afleiden van de zangers. Het was ook een blunder om een hondje als cadeau van Buralicchio voor Ernestina te voorzien. Dieren op het podium zijn zelden een goed idee... geen enkele diva is partij voor een schattig wit hondje dat vrij losloopt over het podium.

Maar misschien waren die afleidingsmaneuvers wel onderdeel van een grotere strategie, want muzikaal was het een redelijk matte bedoening. Jan Schultsz dirigeert een gezapige Rossini, zonder veel zwier, die bij momenten zelfs stil valt. En dan te bedenken dat er ooit een tijd was dat Alberto Zedda zo ongeveer alle Rossini-opera's dirigeerde in Luik. De, tot gisteren, enige voorstelling die ik ooit gezien had van L'equivoco stravagante werd trouwens geleid door Zedda, in Berlijn.

Bij de zangers was er ook weinig Rossini te horen. Daniele Zanfardino was nog het meest overtuigend als Ermanno. Hij heeft een typische slanke Rossini-tenor met een gemakkelijke hoogte. Enrico Marabelli was een aanvaardbare Gamberotto, alhoewel hij geen echte buffo-bas is. De rol van Ernestina vraagt een grote alt met een uitgestrekt bereik. Sabina Willeit heeft de donkere diepte voor de partij en gigantisch luide hoge noten (die zelfs als komische element ingezet worden), maar niet de spetterende virtuositeit die zo noodzakelijk is voor Rossini.

Publicatie: woensdag 29 februari 2012 @ 19:53
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen