ti guarda dal Grande Inquisitor

La forza del destino in Antwerpen

De twee vorige Verdi-producties, Don Carlos en Aida, waren van de hand van Peter Konwitschny en die vond ik - al zijn de meningen daarover sterk verdeeld - uitstekend. Voor La forza del destino tapt de Vlaamse Opera uit een nieuw vaatje met regisseur Michael Thalheimer, die de macht van het noodlot letterlijk bloed-serieus neemt.

Foto
foto © Annemie Augustijns

Het minste wat je van deze productie kan zeggen, is dat ze donker is. Het decor is volledig zwart, met een verzonken kruis in de achterwand, en blijft vaak in duisternis gehuld. Er zijn veel donkere kostuums, behalve de witte jurk van Leonora en de vuilwitte onderjurken van het vrouwenkoor tijdens de oorlogsscènes. Forza is niet de meest vrolijke opera, maar Verdi heeft wel een paar buffo-karakters voorzien, zoals de korte rol van Trabucco of de uitgebreide rol van Melitone. Het is een verdedigbare keuze om bijvoorbeeld de donderpreek van Melitone letterlijk te nemen en van hem een haast duivelse figuur te maken, maar daardoor zijn er wel nauwelijks rustpunten in de voorstelling.

Een - vermoedelijk onbedoeld - komisch moment is er wel tijdens het Sleale-duet van Vargas en Alvaro. Het koor volgt intens de woordenwisseling als ware het een tenniswedstrijd en terwijl kronkelt een waanzinnige Preziosilla met rollende ogen en demonische grijnslachen over het podium. Preziosilla krijgt in deze productie ook meer dramaturgisch gewicht dan gewoonlijk. Al in de herbergscène houdt ze Vargas' geheim voor zich en op het einde van de opera - als de helft van de bezetting ligt dood te wezen - bestijgt ze het kruis als een soort schikgodin en kijkt neer op het slagveld.

Het veelvuldig gebruik van bloed begint op de duur ook op de lachspieren te werken. De chirurg lijkt meer op een beenhouwer die net een varken gekeeld heeft. Na het eerste duel, komt Alvaro terug met zijn onderarmen druipend van het bloed, alsof hij eigenhandig Vargas' hart uit zijn borst gerukt heeft. Ook na het tweede duel komen de twee kemphanen druipend van het bloed het podium op. Opera in het algemeen en Forza in het bijzonder is niet altijd even realistisch, maar een regisseur moet nu ook niet overdrijven.

Maar de hamvraag blijft of het een goede productie is. Persoonlijk vind ik van wel, op die paar details na heeft de productie sfeer en een paar interessante invalshoeken. Spijtig genoeg is de bezetting niet helemaal op niveau.

Catherine Naglestad had eigenlijk in haar bed moeten zitten met een kom kippensoep. Voor de voorstelling kwam de aankondiging dat ze griep en koorts had, maar toch zou zingen omdat ze niet meteen een vervanging vonden voor haar Leonora. Het is natuurlijk delicaat om de oerversie uit Sint-Petersburg van 1862 te programmeren, want in verschillende scènes wijkt die wel beduidend af van de gebruikelijke Milanese versie van 1869. Hoedanook, ondanks haar toestand zong Naglestad een redelijke Leonora, soms voorzichtig en met meer gebruik van borststem dan normaal... maar ze liet wel de indruk na dat ze onder normale omstandigheden een meer dan behoorlijke Leonora zou kunnen zijn.

Mikhail Agafonov was eerder al geen fameuze Radames, maar zijn Don Alvaro is ronduit rampzalig. Zijn twee aria's - in de Sint-Petersburgversie heeft hij nog een tweede aria "Qual sangue sparsi" na het eerste duel - waren stijlloos en ze slepen zich voort zonder stuwing. Afgezien van zijn laag register, is zijn stem kleurloos waardoor het gevoel ontstond dat elke noot die hij zong naast de toon was. Ik was ook niet echt overtuigd van de Preziosilla van Viktoria Vizin, die me technisch benedenmaats leek. Josef Wagner is ondertussen een vast gegeven bij de Vlaamse Opera. Zijn inleving als duivelversie van Fra Melitone was goed, maar zijn stem klonk meer tenoraal dan bassig.

De twee andere lage mannenstemmen waren wel schitterend. Vladimir Stoyanov was live een even overtuigende Vargas als in de cinema-versie uit Parijs. Tijdens "Son Pereda" haperde zijn hoogte nog wat, maar de rest van de voorstelling zong hij met stijl, mooi gebruik van portamenti en intense vertolking. Christof Fischesser was tenslotte een nobele Padre guardiano met een kostbare basso cantante. Zijn optredens waren één van de weinige momenten van puur muzikaal genot.

Publicatie: donderdag 16 februari 2012 @ 19:38
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Robert Holl in Zeist

Gisteren werd de tweede editie van het LiedFestival Zeist afgesloten. Op het podium twee volbloed Schubertianer... Robert Holl en Graham Johnson. Op het programma... Schuberts meesterwerk Winterreise.

Liedrecital, 22-5-2017 17:05
0 opmerkingen

Angelo Pollak en Karola Pavone in Zeist

Vanmiddag stond er een tweede duorecital op het programma van het LiedFestival Zeist met twee jonge zangers... de Oostenrijkse tenor Angelo Pollak en de Italiaanse sopraan Karola Pavone.

Liedrecital, 21-5-2017 23:16
0 opmerkingen

Robert Holl & Co in Zeist (2/2)

Het avondconcert gisteren was een soort "Abendunterhaltung" zoals ze ten tijde van Schubert georganiseerd werden (maar dan zonder puur instrumentale werken) en wat later zou uitgroeien tot de Schubertiades. Op het programma stonden meerstemmige liederen van Haydn, Mozart, Beethoven en Schubert. Een en ander werd enthousiast ingeleid door Maartje van Weegen, tevens ambassadrice van het LiedFestival Zeist.

Liedrecital, 21-5-2017 9:27
0 opmerkingen

Adèle Charvet, Raoul Steffani en Flott in Zeist

Deze namiddag stonden er twee liedrecitals op het programma van het LiedFestival Zeist. Eerst kregen we met de Franse mezzo Adèle Charvet en de Nederlandse bariton Raoul Steffani twee jonge zangers te horen. Ze wonnen vorig jaar respectievelijk het "Internationaal Vocalisten Concours Den Bosch" en het "Grachtenfestival Conservatorium Concours". In de late namiddag was het de beurt aan Dame Felicity en Graham Johnson.

Liedrecital, 20-5-2017 23:09
0 opmerkingen

James Gilchrist in Zeist

Op een festival is er vaak wel één of ander concert waar ik vooraf mijn bedenkingen bij heb. Op het LiedFestival Zeist was dat het geval voor het recital van James Gilchrist en Sholto Kynoch. Mijn verwachtingen werden spijtig genoeg bevestigd...

Liedrecital, 20-5-2017 9:42
0 opmerkingen

Master course voor liedduo's in Zeist

De drie eerste dagen van het LiedFestival Zeist waren gevuld met master classes voor zes liedduo's bestaande uit vier sopranen, twee baritons en uiteraard zes pianisten. Op de vierde dag werd de reeks afgesloten met een slotrecital door vijf van de zes duo's.

Liedrecital, 19-5-2017 21:38
0 opmerkingen

Henk Neven in Zeist

Ik had de Nederlandse bariton Henk Neven uiteraard al eerder gehoord, maar met zijn recital op het LiedFestival Zeist was het de eerste keer dat hij als liedzanger mijn pad kruiste... een ontdekking !

Liedrecital, 18-5-2017 23:24
0 opmerkingen

Robert Holl & Co in Zeist (1/2)

De locatie van het LiedFestival Zeist - een protestantse kerk - heeft Robert Holl geïnspireerd tot een vrij origineel programma met muziek op religieuze teksten voor het tweede recital van het festival.

Liedrecital, 17-5-2017 23:42
0 opmerkingen

Lenneke Ruiten in Zeist

Vorig jaar werd in Zeist een nieuw Liedfestival opgericht met Robert Holl als drijvende kracht. Ik heb dat toen gemist, maar dit jaar ben ik er wél bij in de kerk van de Evangelische Broedergemeente. Het thema dit jaar is "Schubert en zijn voorgangers". Het openingsrecital van Lenneke Ruiten en Thom Janssen paste daar perfect in met liederen van Haydn, Mozart en Schubert.

Liedrecital, 16-5-2017 23:25
0 opmerkingen

Dido and Aeneas in Luik

De Waalse Opéra staat niet echt bekend voor haar programmatie van barokopera's al hebben ze tien jaar geleden wel eens de "comédie-ballet" Le Bourgeois Gentilhomme uitgevoerd. De voorstelling van Dido and Aeneas was gisteren de eerste "echte" barokopera die ik hoorde sinds de meer dan twintig jaar dat ik naar Luik ga.

Opera, 10-5-2017 17:16
0 opmerkingen

Infinite Now in Antwerpen

Shell Shock was een paar jaar geleden de bijdrage van de Munt aan de herdenkingen van de Eerste Wereldoorlog. Opera Vlaanderen doet dit met Infinite now van Chaya Czernowin. Gisteren was de Antwerpse creatie in een - letterlijk - meer dan halflege zaal.

Opera, 1-5-2017 10:09
6 opmerkingen

Mei 2017

Deze maand nemen wij en de Munt eindelijk afscheid van de tent. Dat gebeurt met Aida in een productie van Stathis Livathinos en met een dubbele bezetting. De binnenkoer van de Landcommanderij in Alden Biesen is weer het jaarlijks podium voor de Zomeropera met deze keer Don Pasquale. De laatste cinema-voorstelling van de Met dit seizoen is Der Rosenkavalier waarmee Renée Fleming afscheid neemt van de bühne. Tenslotte wordt in verschillende concertzalen de 70ste verjaardag van Philippe Herreweghe gevierd.

Toekomstmuziek, 29-4-2017 15:47
2 opmerkingen