ti guarda dal Grande Inquisitor

Pelléas et Mélisande in Madrid

De symbolistische opera Pelléas et Mélisande en de symboliek die Robert Wilson altijd in zijn regie steekt, lijken voor elkaar gemaakt te zijn. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Gerard Mortier deze productie uit Salzburg, via Parijs, nu ook in het Teatro Real in Madrid programmeert. Later dit seizoen wordt ze trouwens nog eens hernomen in de Opéra Bastille.

Foto

De typische ingrediënten van een Wilson-productie zijn genoegzaam bekend. Op een decorloos podium bewegen de zangers in een choreografie van minutieuze arm- en handbewegingen tegen een achtergrond van meestal blauwe kleurgradiënten. Gezichten en handen worden gevangen in een spot. Andere decorelementen, zoals een zon, de ondergrondse put of een venstertje, worden ook met licht gecreëerd. Wie ooit een Wilson-productie gezien, zal het bekend voorkomen. Esthetisch verzorgd, maar koel en klinisch, met weinig emotie.

Dat emotieloze wordt nog versterkt doordat er nauwelijks contact is tussen de protagonisten. Enkel in het vierde bedrijf, als Pelléas en Mélisande hun wederzijdse liefde bekennen, raken hun handpalmen elkaar even. Ook heel de slotscène van het derde bedrijf met Golaud en Yniold is onverwacht fysiek... naar Wilsoniaanse maatstaven.

Misschien net doordat er meer beweging is, is die scène ook vocaal het sterkst. De Golaud van Laurent Naouri is natuurlijk fenomenaal en ik hoef niets meer toe te voegen aan wat ik al eerder over hem schreef, zoals eerder dit jaar in de concertante opvoering in Parijs. Voor de Yniold hebben ze gekozen voor een solist uit het Tölzer Knabenchor. Ik heb vaak problemen met het bezetten van een knaap in die rol, ook nu... zeker als het een zangertje is waarvan het einde van de knapenstem nabij is.

Met Yann Beuron hoorde ik eindelijk nog eens een tenor-Pelléas. Ik weet wel dat de partij voor een lichte bariton geschreven is. Maar ik heb nu eenmaal een lichte voorkeur voor een Pelléas die zich vocaal duidelijk onderscheidt van Golaud - hij is nu eenmaal zijn veel jongere halfbroer. Beuron is een stijlvolle Pelléas met heel mooi Frans, maar waarbij toch een verrassende spanning hoorbaar is in de hoogte tijdens het slotduet met Mélisande. Die Mélisande was de sopraan Camilla Tilling. Haar Frans is iets minder verstaanbaar, maar vocaal is het allemaal heel verzorgd zonder dat ze echter emotioneel diep gaat graven... maar dat kan natuurlijk ook aan de productie liggen.

Publicatie: donderdag 17 november 2011 @ 9:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Dietrich Henschel in de Munt

Vijf liederen voor en vijf liederen na de pauze was alles wat Dietrich Henschel gisteren zong in de Munt. Alles bij elkaar amper twintig minuten muziek... wat toch wel héél mager is voor een "liedrecital".

Liedrecital, 13-2-2018 17:04
3 opmerkingen

Petite Messe Solennelle in deSingel

Het is dit jaar een Rossini-jaar - hij overleed 150 jaar geleden - en deSingel begint dat jaar met een uitvoering van zijn Petite Messe Solennelle.

Oratorium, 10-2-2018 10:56
0 opmerkingen

Pelléas et Mélisande in Antwerpen

Pelléas et Mélisande behoort tot mijn absolute lievelingsopera's en ik keek dan ook vol verwachting uit naar de nieuwe productie bij Opera Vlaanderen. Het is een visueel mooie productie geworden, maar vocaal bleef ik toch enigszins op mijn honger zitten.

Opera, 3-2-2018 10:40
13 opmerkingen

Carmen in Luik

De Opera van Luik blijft volharden in de boosheid door ook lange opera's zoals Carmen pas om 20 uur te laten beginnen. Het werd bijgevolg weer een bijna-nachtvoorstelling, des te meer omdat de voorstelling met meer dan 20 minuten vertraging begon omdat het orkest moest wachten op de harpiste...

Opera, 31-1-2018 9:13
8 opmerkingen

Februari 2018

In februari staat vooral de nieuwe productie van Pelléas et Mélisande bij Opera Vlaanderen in de schijnwerpers. In Luik brengen ze met Le domino noir een rariteit. Bij de recitals kijk ik vooral uit naar Benjamin Appl die zijn Heimat-CD in het Brussels Conservatorium voorstelt.

Toekomstmuziek, 26-1-2018 18:03
0 opmerkingen

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
2 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen