ti guarda dal Grande Inquisitor

Faust in London

Sinds gisteren herneemt Covent Garden Faust in de productie van David McVicar. Deze productie zal waarschijnlijk wel bekend zijn bij DVD-verzamelaars, aangezien ze een paar jaar geleden door EMI uitgebracht werd met Alagna, Terfel, Gheorghiu en Keenlyside. De herneming heeft een bijna volledig nieuwe bezetting.

Foto

In de visie van McVicar zou deze opera even goed "Méphistophélès" kunnen heten. Van in het begin domineert de duivel de voorstelling. Zijn wereld is het theater, wat expliciet duidelijk wordt in de Walpurgisnachtscène. We zien dan een decor met zicht op de zaal van een operahuis. Heel de avond is links ook een loge te zien, rechts staat een kerkorgel naast de pilaren van een gothische kathedraal als beeld van de "andere" wereld. In een theater moet uiteraard geacteerd worden. Voor elke scène trekt Méphistophélès dan ook een ander kostuum aan, het ene al extravaganter dan het andere tot hij in de Walpurgisnacht verschijnt als een diva in lange avondjurk en met tiara op het hoofd.

McVicar is een uitstekende regisseur die meestal trouw blijft aan de opera, maar toch zijn er in deze productie toch een paar minder geslaagde momenten. Zo is er een cabaret "L'enfer". Aanvankelijk lijkt dat leuk gevonden, maar een can-can is ongepast in een opera van Gounod. Dat Faust afhankelijk is van Méphistophélès is evident, maar dat hoeft voor mij niet geïllustreerd te worden door middel van een drugsspuit die Faust van Méphistophélès aangereikt krijgt.

Het meest problematisch was het vierde bedrijf dat meteen begint met de kathedraalscène. Ik vind dit muzikaal een van de beste momenten uit de hele opera, maar McVicar lijkt geen oplossing gevonden te hebben om deze scène te integreren in de rest van zijn concept, waardoor deze scène als een intermezzo overkomt. Ik was wel tevreden met het ballet tijdens de Walpurgisnacht dat een afspiegeling was van het verhaal van Marguerite en Faust, inclusief een hoogzwangere Marguerite-ballerina.

Deze productie was zo overduidelijk rond de flamboyante persoonlijkheid van Bryn Terfel gedacht, dat het niet evident is om een andere zanger in zijn plaats te zetten. Maar met René Pape heeft Covent Garden een bijna perfecte duivel gevonden die niet voor Terfel moet onderdoen. Hij zingt een verleidelijke Méphistophélès - wat in de scène met Marthe Schwertlein ook letterlijk genomen kan worden - met een homogene bas en echte diepe basnoten. Zijn drinklied "Le veau d'or est toujours debout" en serenade zijn pareltjes van zangkunst.

Het was de eerste keer dat ik Vittorio Grigolo live hoorde en dat was een aangename kennismaking. Als de oude Faust past hij zijn stem aan. Hij zingt met trillende, uitgemergelde stem zonder de kern van zijn zanglijn te verstoren. Na zijn verjonging, is hij vol energie en zingt hij met een grote lyrische stem die homogeen klinkt over zijn volledig bereik. Zelfs de hoge do op het einde van "Salut, demeure chaste et pure" klinkt als een natuurlijk onderdeel van de rest van zijn stem. Heel indrukwekkend.

Over hoge noten gesproken. Dmitri Hvorostovsky moest als Valentin ook even bewijzen dat hij over een hoge noot beschikt. Op het einde van "Avant de quitter ces lieux" interpoleert hij zo'n hoge smakeloze hoge noot, die vooral narcistisch overkomt en niet in de aria past. Voor de rest zingt hij wel behoorlijk Frans met een oneindig legato, maar hij klinkt constant alsof hij een tennisbal in zijn mond heeft.

Angela Gheorghiu is de enige die overblijft van de oorspronkelijk bezetting van een paar jaar geleden. Marguerite is een rol die perfect in haar stem past en is een stuk geschikter dan de spinto-rollen die ze zo graag wil zingen en ook effectief probeert te zingen. Maar het blijft een kleine stem, die enkel in de hoogte openbloeit, met weinig expressie-mogelijkheden... zelfs haar Juwelenaria klinkt meisjesachtig op het slaapverwekkende af.

Tenslotte moet ook Michèle Losier vermeld worden in de rol van Siébel. Van de hele bezetting is ze de enige "echte" Franstalige. Ze had vorig seizoen al een positieve indruk nagelaten als de prins in Cendrillon. Ook in de veel grotere zaal van Covent Garden lijkt haar stem gegroeid in vergelijking met vier jaar geleden toen ze de finale haalde van de Koningin Elisabethwedstrijd.

Publicatie: maandag 19 september 2011 @ 23:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Capriccio Première Portraits

Het Oostenrijkse platenlabel Capriccio is met "Première Portraits" een nieuwe reeks gestart. Hun doel is om jonge artiesten de kans te geven om een eerste CD op te nemen. Momenteel zijn er al zeven opnames uitgebracht, vier daarvan met Duitse liederen. Op één opname na, is Charles Spencer telkens de pianist.

CD's, 10-5-2018 14:43
0 opmerkingen

Mei 2018

Mei is een vrij rustige maand, onder andere omdat het Muntorkest de Elisabethwedstrijd moet begeleiden. Met de zomer in aantocht wordt de Landcommanderij weer omgebouwd tot een operazaal met dit jaar Il trovatore op het programma. Opera Vlaanderen brengt een nieuwe productie van La clemenza di Tito in een productie van Michael Hampe. In Luik spelen ze het vrij zelden uitgevoerde La donna del lago.

Toekomstmuziek, 1-5-2018 11:23
0 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (2/2)

De nieuwe Lohengrin-productie heeft voor de vier protagonisten twee bezettingen. Gisteren hoorde ik de eerste bezetting. Die is beduidend beter dan de tweede bezetting, al zijn er toch nog een paar zwakke punten.

Opera, 27-4-2018 11:39
3 opmerkingen

Opera Vlaanderen 2018-2019

Aviel Cahn heeft zijn laatste seizoen bij Opera Vlaanderen aangekondigd. Het is een seizoen waar verschillende namen uit het Cahn-tijdperk terugkeren. De Konwitschny-productie van La Juive is de enige herneming.

Toekomstmuziek, 24-4-2018 18:35
5 opmerkingen

Opéra Royal de Wallonie 2018-2019

Stefano Mazzonis di Pralafera en Speranza Scappucci hebben vandaag het volgende seizoen van de Opéra Royal de Wallonie voorgesteld. Het wordt weer een seizoen met het grote Italiaanse repertoire van Bellini en Rossini over Donizetti en Verdi tot Puccini en met een aantal opvallende zangers zoals Violeta Urmana, Ildebrando d'Arcangelo, Olga Peretyatko of Lawrence Brownlee. En bij de concerten krijgen we zomaar even Joyce DiDonato, Leo Nucci en Sonya Yoncheva...

Toekomstmuziek, 23-4-2018 23:32
7 opmerkingen

Siegfried in Düsseldorf

Der Ring am Rhein is met Siegfried bij zijn derde aflevering aanbeland. De productie van Dietrich W. Hilsdorf ligt volledig in de lijn van de vorige twee delen.

Opera, 23-4-2018 16:31
3 opmerkingen

Lohengrin in de Munt (1/2)

Na bijna 30 jaar programmeert de Munt weer een Lohengrin. Olivier Py is, na Dialogues des Carmélites, voor de tweede keer dit seizoen te gast als regisseur. Alain Altinoglu stond in de orkestbak.

Opera, 21-4-2018 8:41
2 opmerkingen