ti guarda dal Grande Inquisitor

Faust in London

Sinds gisteren herneemt Covent Garden Faust in de productie van David McVicar. Deze productie zal waarschijnlijk wel bekend zijn bij DVD-verzamelaars, aangezien ze een paar jaar geleden door EMI uitgebracht werd met Alagna, Terfel, Gheorghiu en Keenlyside. De herneming heeft een bijna volledig nieuwe bezetting.

Foto

In de visie van McVicar zou deze opera even goed "Méphistophélès" kunnen heten. Van in het begin domineert de duivel de voorstelling. Zijn wereld is het theater, wat expliciet duidelijk wordt in de Walpurgisnachtscène. We zien dan een decor met zicht op de zaal van een operahuis. Heel de avond is links ook een loge te zien, rechts staat een kerkorgel naast de pilaren van een gothische kathedraal als beeld van de "andere" wereld. In een theater moet uiteraard geacteerd worden. Voor elke scène trekt Méphistophélès dan ook een ander kostuum aan, het ene al extravaganter dan het andere tot hij in de Walpurgisnacht verschijnt als een diva in lange avondjurk en met tiara op het hoofd.

McVicar is een uitstekende regisseur die meestal trouw blijft aan de opera, maar toch zijn er in deze productie toch een paar minder geslaagde momenten. Zo is er een cabaret "L'enfer". Aanvankelijk lijkt dat leuk gevonden, maar een can-can is ongepast in een opera van Gounod. Dat Faust afhankelijk is van Méphistophélès is evident, maar dat hoeft voor mij niet geïllustreerd te worden door middel van een drugsspuit die Faust van Méphistophélès aangereikt krijgt.

Het meest problematisch was het vierde bedrijf dat meteen begint met de kathedraalscène. Ik vind dit muzikaal een van de beste momenten uit de hele opera, maar McVicar lijkt geen oplossing gevonden te hebben om deze scène te integreren in de rest van zijn concept, waardoor deze scène als een intermezzo overkomt. Ik was wel tevreden met het ballet tijdens de Walpurgisnacht dat een afspiegeling was van het verhaal van Marguerite en Faust, inclusief een hoogzwangere Marguerite-ballerina.

Deze productie was zo overduidelijk rond de flamboyante persoonlijkheid van Bryn Terfel gedacht, dat het niet evident is om een andere zanger in zijn plaats te zetten. Maar met René Pape heeft Covent Garden een bijna perfecte duivel gevonden die niet voor Terfel moet onderdoen. Hij zingt een verleidelijke Méphistophélès - wat in de scène met Marthe Schwertlein ook letterlijk genomen kan worden - met een homogene bas en echte diepe basnoten. Zijn drinklied "Le veau d'or est toujours debout" en serenade zijn pareltjes van zangkunst.

Het was de eerste keer dat ik Vittorio Grigolo live hoorde en dat was een aangename kennismaking. Als de oude Faust past hij zijn stem aan. Hij zingt met trillende, uitgemergelde stem zonder de kern van zijn zanglijn te verstoren. Na zijn verjonging, is hij vol energie en zingt hij met een grote lyrische stem die homogeen klinkt over zijn volledig bereik. Zelfs de hoge do op het einde van "Salut, demeure chaste et pure" klinkt als een natuurlijk onderdeel van de rest van zijn stem. Heel indrukwekkend.

Over hoge noten gesproken. Dmitri Hvorostovsky moest als Valentin ook even bewijzen dat hij over een hoge noot beschikt. Op het einde van "Avant de quitter ces lieux" interpoleert hij zo'n hoge smakeloze hoge noot, die vooral narcistisch overkomt en niet in de aria past. Voor de rest zingt hij wel behoorlijk Frans met een oneindig legato, maar hij klinkt constant alsof hij een tennisbal in zijn mond heeft.

Angela Gheorghiu is de enige die overblijft van de oorspronkelijk bezetting van een paar jaar geleden. Marguerite is een rol die perfect in haar stem past en is een stuk geschikter dan de spinto-rollen die ze zo graag wil zingen en ook effectief probeert te zingen. Maar het blijft een kleine stem, die enkel in de hoogte openbloeit, met weinig expressie-mogelijkheden... zelfs haar Juwelenaria klinkt meisjesachtig op het slaapverwekkende af.

Tenslotte moet ook Michèle Losier vermeld worden in de rol van Siébel. Van de hele bezetting is ze de enige "echte" Franstalige. Ze had vorig seizoen al een positieve indruk nagelaten als de prins in Cendrillon. Ook in de veel grotere zaal van Covent Garden lijkt haar stem gegroeid in vergelijking met vier jaar geleden toen ze de finale haalde van de Koningin Elisabethwedstrijd.

Publicatie: maandag 19 september 2011 @ 23:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Wiener Blut in München

Gisteren nam de Bayerische Festspiele een snipperdag: het perfecte moment om eens bij de kleine broer op de Gärtnerplatz te gaan kijken en Wiener Blut mee te pikken. Hun theater is al een paar jaar gesloten voor renovatiewerken (en zou in het najaar terug opengaan) en dus werd voor de Strauss-operette uitgeweken naar het juweeltje van het Cuvilliéstheater.

Operette, 26-7-2017 10:06
0 opmerkingen

Oberon in München

Vorige week ging een nieuwe productie van Webers Oberon in première in het Prinzregententheater. Het is een voorstelling die hier en daar toch wat wensen openliet.

Opera, 25-7-2017 10:09
0 opmerkingen

Lady Macbeth in München

Mijn tweede voorstelling bij de Bayerische Opernfestspiele was ook een productie die eerder dit seizoen in première gegaan is. Voor Lady Macbeth uit het district Mtsensk hebben ze Harry Kupfer nog eens naar München gehaald.

Opera, 23-7-2017 10:00
0 opmerkingen

Semiramide in München

De Bayerische Opernfestspiele is altijd een combinatie van oudere producties, hernemingen uit het afgelopen seizoen en premières. David Aldens productie van Semiramide ging eerder dit seizoen in première met een overweldigende bezetting, aangevoerd door Joyce DiDonato. Dezelfde bezetting was ook van de partij op het festival.

Opera, 22-7-2017 9:31
0 opmerkingen

Gerhaher & Williams - Die schöne Magelone

Die schöne Magelone heeft niet dezelfde populariteit of de uitgebreide discografie als bijvoorbeeld een Winterreise of een Dichterliebe. Het is dan ook een leuke verrassing dat plots twee nieuwe opnames verschijnen, met inclusief de gesproken tussenteksten.

CD's, 15-7-2017 10:13
1 opmerking

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Mozart heeft ook een - weliswaar beperkt aantal - liederen geschreven die niet mochten ontbreken op de "Midsummer Mozartiade". In het liedrecital van de Duits-Oekraïense sopraan Anke Herrmann en Lucas Blondeel werden die aangevuld met liederen van Haydn en Beethoven.

Liedrecital, 8-7-2017 9:11
0 opmerkingen

Don Giovanni in het Théâtre des Martyrs

Vorig jaar vond de eerste editie van de "Midsummer Mozartiade" plaats, maar is toen aan mijn aandacht ontsnapt. Gedurende een week worden concerten gegeven met hoofdzakelijk muziek van Mozart en ook één volledige opera. Vorig jaar was dat Nozze, dit jaar staan vier voorstellingen van Don Giovanni op het programma. Een correcte regie en een groep geëngageerde, relatief jonge, zangers maakten dit tot één van de betere Don Giovanni's die ik de afgelopen jaren gezien heb.

Opera, 7-7-2017 17:18
0 opmerkingen