ti guarda dal Grande Inquisitor

Faust in London

Sinds gisteren herneemt Covent Garden Faust in de productie van David McVicar. Deze productie zal waarschijnlijk wel bekend zijn bij DVD-verzamelaars, aangezien ze een paar jaar geleden door EMI uitgebracht werd met Alagna, Terfel, Gheorghiu en Keenlyside. De herneming heeft een bijna volledig nieuwe bezetting.

Foto

In de visie van McVicar zou deze opera even goed "Méphistophélès" kunnen heten. Van in het begin domineert de duivel de voorstelling. Zijn wereld is het theater, wat expliciet duidelijk wordt in de Walpurgisnachtscène. We zien dan een decor met zicht op de zaal van een operahuis. Heel de avond is links ook een loge te zien, rechts staat een kerkorgel naast de pilaren van een gothische kathedraal als beeld van de "andere" wereld. In een theater moet uiteraard geacteerd worden. Voor elke scène trekt Méphistophélès dan ook een ander kostuum aan, het ene al extravaganter dan het andere tot hij in de Walpurgisnacht verschijnt als een diva in lange avondjurk en met tiara op het hoofd.

McVicar is een uitstekende regisseur die meestal trouw blijft aan de opera, maar toch zijn er in deze productie toch een paar minder geslaagde momenten. Zo is er een cabaret "L'enfer". Aanvankelijk lijkt dat leuk gevonden, maar een can-can is ongepast in een opera van Gounod. Dat Faust afhankelijk is van Méphistophélès is evident, maar dat hoeft voor mij niet geïllustreerd te worden door middel van een drugsspuit die Faust van Méphistophélès aangereikt krijgt.

Het meest problematisch was het vierde bedrijf dat meteen begint met de kathedraalscène. Ik vind dit muzikaal een van de beste momenten uit de hele opera, maar McVicar lijkt geen oplossing gevonden te hebben om deze scène te integreren in de rest van zijn concept, waardoor deze scène als een intermezzo overkomt. Ik was wel tevreden met het ballet tijdens de Walpurgisnacht dat een afspiegeling was van het verhaal van Marguerite en Faust, inclusief een hoogzwangere Marguerite-ballerina.

Deze productie was zo overduidelijk rond de flamboyante persoonlijkheid van Bryn Terfel gedacht, dat het niet evident is om een andere zanger in zijn plaats te zetten. Maar met René Pape heeft Covent Garden een bijna perfecte duivel gevonden die niet voor Terfel moet onderdoen. Hij zingt een verleidelijke Méphistophélès - wat in de scène met Marthe Schwertlein ook letterlijk genomen kan worden - met een homogene bas en echte diepe basnoten. Zijn drinklied "Le veau d'or est toujours debout" en serenade zijn pareltjes van zangkunst.

Het was de eerste keer dat ik Vittorio Grigolo live hoorde en dat was een aangename kennismaking. Als de oude Faust past hij zijn stem aan. Hij zingt met trillende, uitgemergelde stem zonder de kern van zijn zanglijn te verstoren. Na zijn verjonging, is hij vol energie en zingt hij met een grote lyrische stem die homogeen klinkt over zijn volledig bereik. Zelfs de hoge do op het einde van "Salut, demeure chaste et pure" klinkt als een natuurlijk onderdeel van de rest van zijn stem. Heel indrukwekkend.

Over hoge noten gesproken. Dmitri Hvorostovsky moest als Valentin ook even bewijzen dat hij over een hoge noot beschikt. Op het einde van "Avant de quitter ces lieux" interpoleert hij zo'n hoge smakeloze hoge noot, die vooral narcistisch overkomt en niet in de aria past. Voor de rest zingt hij wel behoorlijk Frans met een oneindig legato, maar hij klinkt constant alsof hij een tennisbal in zijn mond heeft.

Angela Gheorghiu is de enige die overblijft van de oorspronkelijk bezetting van een paar jaar geleden. Marguerite is een rol die perfect in haar stem past en is een stuk geschikter dan de spinto-rollen die ze zo graag wil zingen en ook effectief probeert te zingen. Maar het blijft een kleine stem, die enkel in de hoogte openbloeit, met weinig expressie-mogelijkheden... zelfs haar Juwelenaria klinkt meisjesachtig op het slaapverwekkende af.

Tenslotte moet ook Michèle Losier vermeld worden in de rol van Siébel. Van de hele bezetting is ze de enige "echte" Franstalige. Ze had vorig seizoen al een positieve indruk nagelaten als de prins in Cendrillon. Ook in de veel grotere zaal van Covent Garden lijkt haar stem gegroeid in vergelijking met vier jaar geleden toen ze de finale haalde van de Koningin Elisabethwedstrijd.

Publicatie: maandag 19 september 2011 @ 23:18
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Het sluwe vosje in het Muntpaleis

Christophe Coppens heeft zijn operadebuut gemaakt als regisseur met Het sluwe vosje. Het is op zich wel een mooie en onderhoudende productie geworden, maar één die eigenlijk weinig te maken heeft met Janaceks opera.

Opera, 26-3-2017 8:44
1 opmerking

De Munt 2017-2018

Derde keer, goede keer ? Na pogingen met "Béatrice et Bénédict" en "De gouden haan" zullen de deuren van de Munt in september hopelijk weer openzwaaien met Pinocchio, de nieuwste Boesmans-opera die deze zomer in Aix gecreëerd zal worden.

Toekomstmuziek, 25-3-2017 15:08
1 opmerking

Elias in Antwerpen

Het was gisteren de derde keer dat ik in de nieuwe Koningin Elisabethzaal was. Naast nog een aantal onafgewerkte elementen in de inkomhal is de klimaatinstallatie een belangrijk probleem. Gisteren was het weer snikheet in de zaal... en het is nog maar maart. De opvoering van Mendelssohns Elias door het Collegium Vocale onder leiding van Philippe Herreweghe voldeed ook niet helemaal aan de verwachtingen.

Oratorium, 25-3-2017 8:25
0 opmerkingen

Agrippina in Antwerpen

De Agrippina-productie van Mariame Clément ging vijf jaar geleden in première in Gent. Eindelijk heeft deze productie de weg naar Antwerpen gevonden. Ze hoort nog altijd tot één van de beste producties van Opera Vlaanderen van de afgelopen jaren en is een absolute aanrader... ondanks het vroege beginuur en late einduur.

Opera, 24-3-2017 17:09
0 opmerkingen

Jérusalem in Luik

Het aantal vroege Verdi-opera's dat je regelmatig kan horen, is op één hand te tellen. Naast Nabucco en Macbeth kom je af en toe eens een Attila of een Ernani tegen... en dan meestal nog concertant. Het is dan ook meer dan lovenswaardig dat de Luikse Opera Jérusalem op het programma gezet heeft.

Opera, 22-3-2017 8:57
6 opmerkingen

Matthäus-Passion in het PSK

Ik heb zelden zoveel Nederlands horen spreken in het PSK. De Matthäus-Passion waarin ik gisteren verzeild geraakte, leek meer op een voorstelling voor familie en vrienden van het Octopus Kamerkoor en Le Concert d’Anvers... uiteraard onder de leiding van Bart Van Reyn. De zaal zat ook maar halfvol met allemaal lege balkons.

Oratorium, 18-3-2017 9:27
0 opmerkingen

Hertog Blauwbaards burcht in Antwerpen

Het Orchestre Philharmonique Royal de Liège was gisteren te gast in de Koningin Elisabethzaal voor een uitvoering van Hertog Blauwbaards burcht onder leiding van Christian Arming, voorafgegaan door het Adagio uit Mahlers Tiende.

Opera, 12-3-2017 9:43
3 opmerkingen

Pénélope in het PSK

We moeten blij zijn met elke Franse opera die door onze operahuizen geprogrammeerd wordt, zeker als het een onbekend juweeltje als Faurés Pénélope is... zelfs al is het "maar" concertant. Gisteren hoorde ik een uitstekende uitvoering met het Muntorkest onder leiding van Michel Plasson.

Opera, 1-3-2017 16:35
1 opmerking

Lucifer in Antwerpen

Het zou van 1984 geleden zijn - bij de 150ste verjaardag van Peter Benoit - dat Lucifer laatst opgevoerd werd. Gisteren was Benoits oratorium opnieuw te horen in de Koningin Elisabethzaal met deFilharmonie onder leiding van Bart Van Reyn.

Oratorium, 26-2-2017 10:35
0 opmerkingen

Maart 2017

Maart wordt een goedgevulde operamaand. Bij Opera Vlaanderen verhuist Simon Boccanegra naar Gent en hernemen ze in Antwerpen Agrippina in de productie van Mariame Clément die vijf jaar geleden in Gent te zien was. In Luik brengen ze met Jérusalem een Verdi-rariteit, terwijl de Munt een versie van Janaceks Het sluwe vosje opvoert onder de naam "Foxie!"...

Toekomstmuziek, 24-2-2017 18:59
3 opmerkingen