ti guarda dal Grande Inquisitor

Simon Boccanegra in Wenen

De Weense Staatsoper is een van de belangrijkste repertoirehuizen ter wereld. Dat heeft als voordeel dat je als toevallige bezoeker altijd wel iets vindt dat je interesseert. Het nadeel is dat voor hernemingen één of twee dagen voor de voorstelling dirigent en zangers worden ingevlogen en met minimale repetitie voor het publiek gegooid worden... met alle gevolgen van dien. De voorstelling van Simon Boccanegra was zo'n typisch voorbeeld.

Het begint al met het orkest. Myung-Whun Chung, ooit nog chef-dirigent in de Parijse Opéra, maakte met deze opera zijn laat debuut in Wenen. Maar met een comateus orkest kan ook hij niet veel aanvangen. Alles klinkt even afgevlakt. Daar waar de stuwing van de zee alomtegenwoordig zou moeten zijn, horen we eerder de monotonie van een druppelende kraan. Er worden geen grote bogen gespannen, inzetten van koperblazers zijn vaak onjuist, de strijkers beperken zich tot begeleidingsmuziek in de slechtst mogelijke betekenis van het woord... en dat voor een van de beste opera's die Verdi geschreven heeft.

Ik was ook benieuwd naar de enscenering van Peter Stein, waarvan ik vorig jaar nog een schitterende Tchaikovksy-cyclus in Lyon heb meegemaakt. Het is een gestileerde productie geworden met een paar mooie beelden. Maar van de oorspronkelijk, ongetwijfeld boeiende, personenregie blijft niets over. De zangers lopen verloren op het podium en gaan te pas en te onpas aan de rand van het podium staan. Het had evengoed een concertante uitvoering kunnen geweest zijn.

De bezetting was ook zeer wisselvallig. De titelrol zou oorspronkelijk vertolkt worden door Leo Nucci, maar wegens ziekte werd hij vervangen door Andrzej Dobber. Dobber is een van de beste Verdi-baritons van het moment en dat bewees hij ook in deze voorstelling. Bijna eigenhandig probeert hij er toch het beste van te maken. Hij is imposant in de Raadskamerscène met een overweldigende "Plebe ! Patrizi !". Hij ontroert met zijn sterfscène. Dat de herkenningsscène op niets uitdraaide, ligt niet aan hem, maar eerder aan het ingedommelde orkest en zijn tegenspeelster.

Fiorenza Cedolins zingt vooral het grote Italiaanse spinto-repertoire en in theorie zou Amelia Grimaldi geen probleem mogen zijn. Haar stem klinkt echter mager, haar frasering is slordig en kon me op geen enkel moment boeien. In haar openingsaria "Come in quest'ora bruna" ontbreekt elke charme. Ze heeft wel een paar trillers in haar repertoire, zodat op zijn minst "Nell'ora soave" niet helemaal de mist inging.

Echt erg was het gesteld met Roberto Scandiuzzi. Bij gebrek aan een echte Verdi-bas, vertolkte hij de rol van Fiesco. Hij is een meester van het malcanto, blaffen en roepen doet hij als de beste. Enig legato is nauwelijks waarneembaar en de paar melismen die hij moet zingen in bijvoorbeeld "Il lacerato spirito" zijn geaspireerd.

Gelukkig was er nog Francesco Meli. Het was de eerste keer dat ik deze tenor hoorde. Hij zong een uitstekende Gabriele Adorno met een homogene stem, inclusief een stralende hoogte met veel Italiaanse zon. Dankzij Meli en Dobber was de voorstelling toch niet helemaal waardeloos.

Publicatie: zaterdag 28 mei 2011 @ 13:53
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen