ti guarda dal Grande Inquisitor

Simon Boccanegra in Wenen

De Weense Staatsoper is een van de belangrijkste repertoirehuizen ter wereld. Dat heeft als voordeel dat je als toevallige bezoeker altijd wel iets vindt dat je interesseert. Het nadeel is dat voor hernemingen één of twee dagen voor de voorstelling dirigent en zangers worden ingevlogen en met minimale repetitie voor het publiek gegooid worden... met alle gevolgen van dien. De voorstelling van Simon Boccanegra was zo'n typisch voorbeeld.

Het begint al met het orkest. Myung-Whun Chung, ooit nog chef-dirigent in de Parijse Opéra, maakte met deze opera zijn laat debuut in Wenen. Maar met een comateus orkest kan ook hij niet veel aanvangen. Alles klinkt even afgevlakt. Daar waar de stuwing van de zee alomtegenwoordig zou moeten zijn, horen we eerder de monotonie van een druppelende kraan. Er worden geen grote bogen gespannen, inzetten van koperblazers zijn vaak onjuist, de strijkers beperken zich tot begeleidingsmuziek in de slechtst mogelijke betekenis van het woord... en dat voor een van de beste opera's die Verdi geschreven heeft.

Ik was ook benieuwd naar de enscenering van Peter Stein, waarvan ik vorig jaar nog een schitterende Tchaikovksy-cyclus in Lyon heb meegemaakt. Het is een gestileerde productie geworden met een paar mooie beelden. Maar van de oorspronkelijk, ongetwijfeld boeiende, personenregie blijft niets over. De zangers lopen verloren op het podium en gaan te pas en te onpas aan de rand van het podium staan. Het had evengoed een concertante uitvoering kunnen geweest zijn.

De bezetting was ook zeer wisselvallig. De titelrol zou oorspronkelijk vertolkt worden door Leo Nucci, maar wegens ziekte werd hij vervangen door Andrzej Dobber. Dobber is een van de beste Verdi-baritons van het moment en dat bewees hij ook in deze voorstelling. Bijna eigenhandig probeert hij er toch het beste van te maken. Hij is imposant in de Raadskamerscène met een overweldigende "Plebe ! Patrizi !". Hij ontroert met zijn sterfscène. Dat de herkenningsscène op niets uitdraaide, ligt niet aan hem, maar eerder aan het ingedommelde orkest en zijn tegenspeelster.

Fiorenza Cedolins zingt vooral het grote Italiaanse spinto-repertoire en in theorie zou Amelia Grimaldi geen probleem mogen zijn. Haar stem klinkt echter mager, haar frasering is slordig en kon me op geen enkel moment boeien. In haar openingsaria "Come in quest'ora bruna" ontbreekt elke charme. Ze heeft wel een paar trillers in haar repertoire, zodat op zijn minst "Nell'ora soave" niet helemaal de mist inging.

Echt erg was het gesteld met Roberto Scandiuzzi. Bij gebrek aan een echte Verdi-bas, vertolkte hij de rol van Fiesco. Hij is een meester van het malcanto, blaffen en roepen doet hij als de beste. Enig legato is nauwelijks waarneembaar en de paar melismen die hij moet zingen in bijvoorbeeld "Il lacerato spirito" zijn geaspireerd.

Gelukkig was er nog Francesco Meli. Het was de eerste keer dat ik deze tenor hoorde. Hij zong een uitstekende Gabriele Adorno met een homogene stem, inclusief een stralende hoogte met veel Italiaanse zon. Dankzij Meli en Dobber was de voorstelling toch niet helemaal waardeloos.

Publicatie: zaterdag 28 mei 2011 @ 13:53
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Tisbe in Buxton

Eén van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Théâtre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen

De speler in Antwerpen

Opera Vlaanderen sluit het seizoen af met Prokofievs De speler, een opera die in de categorie "rariteiten" valt. Voor mij was het in alle geval de eerste keer dat ik deze opera hoorde.

Opera, 29-6-2018 13:34
2 opmerkingen