ti guarda dal Grande Inquisitor

Le pauvre matelot & Venus in Africa in Wenen

Wenen telt drie "grote" operahuizen. Een vierde operahuis, de Wiener Kammeroper, is van een bescheidener niveau. Dit gezelschap werd meer dan 50 jaar geleden opgericht door Hans Gabor (wiens naam ook deel uitmaakt van de jaarlijkse Belvedere Zangwedstrijd). Hun zaal is momenteel gevestigd in een zijstraatje van de Fleischmarkt. Het is een kleine zaal - ik schat dat er ongeveer 300 plaatsen zijn - met een redelijk droge akoestiek.

Op het programma van de Wiener Kammeroper staan uitsluitend rariteiten of werken die nog nooit in Oostenrijk opgevoerd werden. Sinds een paar jaar hebben ze een reeks onder de titel "Unerhört Neu Gehört". In die reeks, hoorde en zag ik gisteren twee eenakters, Le pauvre matelot van Darius Milhaud en Venus in Africa van George Antheil, in een regie van Giorgio Madia. Daniel Hoyem-Cavazza leidde het Kammerensemble der Wiener Kammeroper.

Foto
foto © Christian Husar

De twee opera's hebben gemeen dat ze allebei over liefde en geld gaan. In Le pauvre matelot, dat in 1927 in de Opéra-Comique in première ging, wacht een vrouw al 25 jaar op de terugkeer van haar man. Als haar man - de arme matroos - uiteindelijk terugkeert, wil hij de trouw van zijn vrouw testen door zich uit te geven als een boodschapper van haar man. Hij vertelt haar dat haar man binnenkort terug zal keren, maar dat hij achtervolgd wordt door schulden. Hijzelf heeft beter geboerd. De vrouw gaat niet in op zijn avances maar vermoordt hem terwijl hij slaapt om zo zijn geld te stelen... en haar man te redden.

Venus in Africa dateert van 1954 en werd, als ik het programmablaadje mag geloven, nog nooit eerder scenisch opgevoerd in Europa. Deze eenakter speelt zich af in Tunesië, waar het koppel Yvonne en Charles ruzie hebben. Yvonne verlaat Charles, die haar een pak vals geld meegeeft. Charles vraagt raad aan een standbeeld van Venus en brengt met haar de nacht door. 's Morgens duikt Yvonne terug op als ze ontdekt heeft dat het geld vals is. Op miraculeuze wijze blijkt het geld toch echt geworden en alles is terug peis en vree tussen Yvonne en Charles.

De regisseur Giorgio Madia maakt voor beide opera's een donkere enscenering met een eenvoudig decor. In het geval van Le pauvre matelot bestaat het decor uit twee zwart-witte muren met een deur die rond een gemeenschappelijke as kunnen draaien waardoor eenvoudig van de ene kamer naar de andere, of van binnen naar buiten, gegaan kan worden. Ook in de kostuums is zwart de dominerende "kleur" met de Vrouw als een zedig schoolmeisje. In deze opera was vooral de slotscène sterk... vanaf het moment dat de Vriend een hamer komt terugbrengen waarmee de Vrouw uiteindelijk haar man vermoordt, is pure Hitchkock.

Foto
foto © Christian Husar

Ook in de enscenering van Venus in Africa moest ik onwillekeurig aan de zwart-wit-films uit de jaren '40 en '50 denken. Aangezien de opera zich grotendeels afspeelt in een bar in Noord-Afrika is "Casablanca" nooit ver weg. Hier zorgt de belichting echter wel af en toe voor wat kleur. Ook opvallend was dat de voorstelling begon met de wals van de Vrouw met de Vader en eindigde met een music-hall-dansje van de vijf zangers. In beide opera's is de populaire muziek van die tijd, gaande van jazz tot music-hall, verwerkt.

De Wiener Kammeroper bezet haar producties met jonge zangers. De Amerikaanse sopraan Diana Higbee zong zowel de Vrouw als Yvonne. Ik vond haar een van de betere zangers; haar tekstprojectie is goed en ze leeft zich in in de twee karakters. Haar hoog register was echter minder nauwkeurig. Dat was minder een probleem bij Nazanin Ezazi, die Venus zong. Maar zij had aanvankelijk wat problemen om haar stem geprojecteerd te krijgen, zelfs in deze kleine zaal.

De Weense bariton Andreas Jankowitsch zong de Vriend en Charles. Op zich is zijn stem wel mooi, maar het feit dat die het in de hoogte een paar keer begaf, is wel iets om bezorgd over te zijn. Pablo Cameselle, de matroos en de oplichter die Charles het valse geld verkocht, is een Argentijnse tenor van het snerpende Rossini-type. De noten zitten wel goed, maar het klinkt allesbehalve mooi. Mentu Nubia is de bas die de Vader en de barman zong met diepe fundering maar weinig volume.

Dit was de eerste keer dat ik de Wiener Kammeroper bezocht. Ik sta volledig achter het concept van dit gezelschap, maar op muzikaal vlak vond ik deze voorstelling niet helemaal overtuigend.

Publicatie: vrijdag 27 mei 2011 @ 15:08
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Christoph Prégardien in Zeist

Deze namiddag stonden twee tenor-recitals geprogrammeerd op het Zeister Liedfestival. Christoph Prégardien zong Schubert en Schumann. In het voorprogramma konden we kennis maken met de "rising star" Peter Harris.

Liedrecital, 27-5-2018 18:37
0 opmerkingen

Der Rose Pilgerfahrt in Zeist

Ik moet toegeven dat ik nog nooit van Der Rose Pilgerfahrt gehoord had. Het is een sprookjesoratorium van Schumann die gisteren in de originele pianoversie uitgevoerd werd in Zeist, met "onze" Jozef De Beenhouwer aan de piano.

Liedrecital, 27-5-2018 8:57
0 opmerkingen

Rising Stars in Zeist

Deze middag stonden er twee recitals op het programma. Eerst een dubbelrecital - oftewel twee halve recitals - met sopraan Harriet Burns voor de pauze en mezzo Bethan Langford na de pauze. Een uur later volgde een duo-recital met mezzo Barbara Kozelj en bariton Raoul Steffani. Ik heb het meest genoten van het eerste recital.

Liedrecital, 26-5-2018 23:46
0 opmerkingen

Mastercourse in Zeist

In het kader van het Liedfestival wordt aan jonge zangers de mogelijkheid geboden om zich te vervolmaken in een publieke mastercourse. Zes liedduo's namen deel aan de vierdaagse cursus die afgesloten werd met een presentatierecital.

Liedrecital, 26-5-2018 10:18
0 opmerkingen

Benjamin Appl in Zeist

"Lieder vom Orient" is een recitaltitel die verwachtingen schept, zeker als Graham Johnson de pianist is en je zijn programmeerkunsten kent. En met de bariton Benjamin Appl worden de verwachtingen nog wat hoger gespannen. Het draaide echter niet helemaal uit zoals ik verwacht of gehoopt had.

Liedrecital, 25-5-2018 23:27
0 opmerkingen

Thomas Oliemans in Zeist

Met Joseph von Eichendorff als de festivaldichter is het onvermijdelijk dat we op een bepaald moment Schumanns Eichendorff-Liederkreis te horen zouden krijgen. Vandaag was dat het geval met de Nederlandse bariton Thomas Oliemans en de immer geniale Malcolm Martineau aan de piano.

Liedrecital, 24-5-2018 22:56
0 opmerkingen

Meerstemmige Schumann en Brahms in Zeist

"Meine Töne still und heiter" was de titel die de kwartetavond van het Liedfestival van Zeist meegekregen had. Het is het eerste lied uit Schumanns Minnespiel dat centraal stond in een concert met meerstemmige liederen van Schumann en Brahms, uitgevoerd door vier solisten en met Matthias Lademann aan de piano.

Liedrecital, 23-5-2018 23:05
0 opmerkingen

Anna Lucia Richter in Zeist

Dit jaar heeft het Liedfestival van Zeist "Schubert en zijn opvolgers" als thema. Die opvolgers zijn dan vooral Schumann en Wolf. Een bijkomende rode draad is de dichter Eichendorff. In het openingsconcert van Anna Lucia Richter en Gerold Huber kregen we Schubert en Wolf, maar voor Eichendorff was het wachten tot de bisnummers.

Liedrecital, 22-5-2018 23:06
0 opmerkingen

Capriccio Première Portraits

Het Oostenrijkse platenlabel Capriccio is met "Première Portraits" een nieuwe reeks gestart. Hun doel is om jonge artiesten de kans te geven om een eerste CD op te nemen. Momenteel zijn er al zeven opnames uitgebracht, vier daarvan met Duitse liederen. Op één opname na, is Charles Spencer telkens de pianist.

CD's, 10-5-2018 14:43
0 opmerkingen

Mei 2018

Mei is een vrij rustige maand, onder andere omdat het Muntorkest de Elisabethwedstrijd moet begeleiden. Met de zomer in aantocht wordt de Landcommanderij weer omgebouwd tot een operazaal met dit jaar Il trovatore op het programma. Opera Vlaanderen brengt een nieuwe productie van La clemenza di Tito in een productie van Michael Hampe. In Luik spelen ze het vrij zelden uitgevoerde La donna del lago.

Toekomstmuziek, 1-5-2018 11:23
0 opmerkingen