ti guarda dal Grande Inquisitor

IMKEB 2011 - Finale, dag 3

Ik had weinig hoge verwachtingen voor de derde finaledag van de Koningin Elisabethwedstrijd. Twee Russen en één Belg, of ook twee baritons en één sopraan, traden op. Ik had a priori vooral problemen met de twee baritons, die volgens mij niets te zoeken hebben in deze finale... en die indruk hebben ze met glans bevestigd.

FotoDe Russische bariton Konstantin Shushakov bracht een programma dat voor de helft omgegooid was in vergelijking met wat oorspronkelijk aangekondigd was. Net zoals in de eerste ronde begon hij met Edgars Questo amor. Ik vraag me trouwens af waar die aria zo opeens vandaan komt ? Ik heb hem de afgelopen weken op het concours meer gehoord dan de twintig jaar ervoor... Shushakov bracht een vertolking van het type wel-beeld-geen-klank. Zijn stem geraakt amper over de bloembakken en uit wat er dan over geraakt blijkt weinig variatie. Yeletsky's Ya vas lioubliou past beter bij de klank van zijn stem, maar qua projectie en interpretatie is het meer van het zelfde. Vervolgens zong hij dezelfde liederen uit "Lieder eines fahrenden Gesellen" die Lee twee dagen eerder gezongen had, maar met iets meer inleving en contrast. Hij probeerde zelfs redelijk piano te zingen in Ging heut' morgens übers Feld, maar die pianissimo op "mir nimmer" aan het slot klonk penibel genepen.

Hij besloot met de concertaria Rivolgete a lui lo sguardo van Mozart. Het is een aria die ook op een van zijn halve finale-programma's stond, waardoor hij eigenlijk niet in de finale mag opgevoerd worden. Maar ja, zoals al eerder gezegd... het wedstrijdreglement is er om genegeerd te worden. Hij heeft wel de pech dat dit een aria is die in mijn geheugen gegrift staat in de versie van Thomas Quasthoff. Het is dan ook onbegonnen werk om daarmee te concurreren, maar zelfs zonder die referentie bakt hij er niet veel van. Hij speelt wel wat met de medeklinkers om toch wat expressie de zaal in te gooien, maar dat is nog geen interpretatie. De lijn "se cantiam col trillo solo" schreeuwt om een triller. Daar vertraagt hij tot hij de individuele noten van de triller apart kan zingen en tenslotte duwt hij langs onder op het hoge fedeltà-slot.

FotoOver de Belgische bariton Sébastien Parotte heb ik al voldoende mijn onbegrip beschreven. Maar ik voel me in goed gezelschap als zelfs José Van Dam weinig vertrouwen heeft in zijn poulain, zoals hij zich liet ontglippen in de eerste Nacht van de Koningin. Parotte begon met Why do the nations so furiously rage together uit de "Messiah". Hij zingt met een gezwollen tong, waardoor alle tekst één grote puree wordt, en zijn lage noten dragen totaal niet. Alhoewel hij zichzelf een bariton noemt, is het dan wel vreemd dat hij vooral basaria's uitkiest. Verdi's Silva is zeker een baspartij, Aleko en de Damnation-Mephistophélès zijn ook eerder bas-baritonrepertoire.

Bij Silva's Infelice, e tuo credevi kreeg ik plaatsvervangende ademsnood als ik hem bezig hoor. Uiteraard moest het publiek weer beginnen applaudisseren voor de cabaletta, waarin Parotte een prachtige imitatie van een misthoorn gaf. Net zoals in de eerste ronde, heeft hij te weinig bas voor Aleko's cavatina. Het blijft verbazen hoe slordig hij omspringt met zijn eigen taal. Ik begreep nauwelijks iets van Méphistophélès' Une puce gentille. Daarnaast vermorzelde hij alle slotnoten aan het eind van elke strofe. Als slot zong hij Don Giovanni's Champagne-aria en het publiek ging uit de bol...

FotoMet de Russische sopraan Elena Galitskaya eindigden we toch nog in schoonheid. Beginnen met Cleopatra's Piangerò la sorte mia houdt een groot risico in. Het is het soort aria waarin niets te verbergen valt. Het vraagt een perfecte stembeheersing, een feilloos mezza voce en - als het even kan - ook nog een ontroerende tekstprojectie. Galitskaya heeft dat allemaal in huis, waardoor ze meteen het publiek voor zich innam. Op die ontroering moest ik wel wachten tot het da capo-gedeelte. Ze zong daarna Despina's Una donna a quindici anni met dezelfde spittante koketterie als haar Norina uit de eerste ronde. Als het Sneeuwmeisje zong ze Vielikii Tsar. In deze aria had ik liever iets meer stem gehoord, maar haar vertolking liet een doorleefde indruk na.

Als sopraan-Rosina zong ze een degelijke Una voce poco fà. De inleiding was goed, maar vanaf "Io sono docile" is ze niet flirterig of charmant genoeg. Ze heeft wel een ongelooflijk mooie hoogte. O mio babbino caro is nog zo'n lastige waar lichte sopranen zich gemakkelijk aan mispakken. Maar voor een keer kon Carlo Rizzi het Muntorkest in bedwang houden, zodat Galitaskaya kon schitteren. Ze eindigde met Juliettes wals Ah, je veux vivre. Bij haar is het niet zomaar een bravourestukje, maar is er ook plaats voor emotie en diepere gevoelens in het middendeel. Eigenhandig heeft ze zo deze finale-avond toch nog kunnen redden.

Publicatie: vrijdag 20 mei 2011 @ 23:40
Rubriek: Concert

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen