ti guarda dal Grande Inquisitor

Pelléas et Mélisande in Parijs

Waarom zou je nog regisseurs nodig hebben ? Ze zijn totaal overbodig als je - zoals het Théâtre des Champs-Elysées dit weekend - een wereldbezetting verzamelt met zangers die hun partij volledig beheersen. Die opera was een concertante Pelléas et Mélisande. Voor de fantasie moest het publiek zelf zorgen.

Foto

Simon Keenlyside was dé Pelléas van de laatste decennia. Hij heeft al een paar keer afscheid genomen van de rol en iedereen verwacht dat hij zich ooit aan Golaud gaat wagen. Maar in Parijs was hij weer van de partij. Zoals ik al eerder geschreven heb, vind ik Pelléas niet meteen de meest boeiende rol in deze opera, maar als Keenlyside Pelléas zingt, dan krijg je het gevoel dat er toch vanalles gebeurt dat ontbreekt bij andere zangers. Het was dan wel een concertante opvoering, maar je kan de acteur en de vereenzelviging met de rol niet uit Keenlyside halen. Dat blijkt uit de intensiteit van zijn ondergrondse scène met Golaud, of de manier waarop hij wegloopt als hij "La verité, la verité..." zingt als Mélisande vraagt hoe ze het verlies van haar ring aan Golaud moet vertellen.

Sinds José Van Dam met pensioen is, is Laurent Naouri dé Golaud van het moment. Hij bouwt de rol van in het begin consequent op als één grote waanzinscène. Want dat Golaud waanzinnig is, is wel duidelijk. Als hij tijdens een teder moment tegen Mélisande "Oh! ces petites mains que je pourrais écraser comme des fleurs..." zegt, moet je wel concluderen dat er ergens iets loos is in zijn bovenkamer. Aanvankelijk is hij nog teder en beschermend tegenover Mélisande. Maar zijn houding blijft geruime tijd hetzelfde tegenover haar, neerbuigend is nog de beste omschrijving. Ze is zijn kindvrouwtje en hij behandelt haar ook zo, als een kind. Maar de klik komt bij Naouri bij het verlies van de ring, net na die opmerking dat hij haar handjes als bloemen zou kunnen vermorzelen. De ingehouden woede waarmee hij Pelléas en Mélisande "Vous êtes des enfants" in het gezicht slingert, geeft kippenvel. Uiteindelijk stort hij in na Mélisandes dood en blijft gebroken over. Een waarlijk fenomenale vertolking van begin tot einde.

Natalie Dessay is nog niet zo gepokt en gemazeld als haar twee mannelijke collega's. Ze heeft Mélisande een paar jaar geleden in Wenen voor de eerste keer scenisch gezongen. Ik vond haar vertolking toen nog wat eendimensionaal; ze zou er op termijn nog veel meer uit kunnen halen. Dat is ondertussen gebeurd. Mélisande wordt de laatste tijd nogal gemakkelijk aan mezzo's gegeven. Maar een lichte stem als die van Dessay, waarmee ze in de voetstappen van Mary Garden of Irène Joachim treedt, heeft als voordeel dat dat kinderlijke meer naar buiten komt. Maar daar houdt het niet bij op. In de eerste scène kan ze ook de terreur weergeven die haar achtervolgt, ze flirt subtiel met Pelléas en haar "Je t'aime aussi" is resoluut maar ook bescheiden. Heel haar vertolking is doorweven met dit soort kleine details die haar Mélisande groots maken.

Voor Geneviève is Marie-Nicole Lemieux bijna 'incontournable' geworden. Ze heeft eigenlijk enkel een briefscène te zingen, maar doet dat briljant. Als ze tot slot de zin "Mais j'ai peur d'Arkel, ..." leest, gooit ze met haar ogen en stem een bliksem naar Arkel. Met Alain Vernhes hadden we ook een uitstekende Arkel. Bij momenten vond ik hem soms wat monochroom, maar je zou kunnen zeggen dat dat past bij een oude blinde koning.

Tenslotte was er de dirigent Louis Langrée die het Orchestre de Paris in goede banen leidde. Hij geeft stuwkracht aan de partituur, houdt terug waar nodig en laat de teugels vieren waar het kan. Schitterend was bijvoorbeeld hoe hij de Golaud-Yniold-scène opbouwde. Van in het begin voel je dat er iets belangrijks staat te gebeuren aan de manier waarop hij langzaam maar zeker de spanning opbouwt.

Publicatie: maandag 18 april 2011 @ 15:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Simon Keenlyside in de Munt

Ze hadden al eerder moeten terugkeren naar de Munt, maar vorig seizoen hebben ze afgezegd. Vandaag waren Simon Keenlyside en Malcolm Martineau wel van de partij voor een gevarieerd liedrecital met liederen van Sibelius, Schubert, Wolf en Poulenc.

Liedrecital, 22-1-2018 23:15
0 opmerkingen

Il prigioniero en Das Gehege in de Munt

Il prigioniero en Das Gehege zijn twee eenakters van elk ongeveer drie kwartier lang die ik nog nooit gehoord had. De Munt brengt ze nu samen in een dramatisch tweeluik, geregisseerd door Andrea Breth en met Franck Ollu in de orkestbak.

Opera, 19-1-2018 17:00
3 opmerkingen

Emöke Baráth in het Conservatorium

Wie herinnert zich Emöke Baráth nog ? Vier jaar geleden was ze finaliste van de Elisabethwedstrijd, maar ze viel niet in de prijzen. Gisteren was ze terug in Brussel voor een barokconcert in de vrij frisse concertzaal van het Brussels Muziekconservatorium.

Concert, 17-1-2018 17:24
0 opmerkingen

Tobias Berndt in het PSK

Oorspronkelijk zou Thomas E. Bauer gisteren een Bach-concert zingen in het PSK. Wegens ziekte moest hij afzeggen en werd hij vervangen door de bariton Tobias Berndt. Christoph Spering dirigeerde "Das Neue Orchester". Het programma bleef ongewijzigd met twee van de bekendste Bach-cantates voor solo-bas, en tussendoor Bachs Orkestsuite nr. 1 (BWV 1066).

Concert, 14-1-2018 8:59
0 opmerkingen

Hommage aan Alberto Zedda in Antwerpen

Alberto Zedda zou deze week 90 jaar geworden zijn. Het verjaardagsfeestje van Opera Vlaanderen werd een eerbetoon aan de vorig jaar overleden dirigent door negen zangers, het operakoor en dirigent Donato Renzetti. Voor de gelegenheid weken ze uit naar de Koningin Elisabethzaal.

Concert, 7-1-2018 10:17
2 opmerkingen

Januari 2018

De Munt opent het nieuwe jaar met een origineel tweeluik - Il prigioniero en Das Gehege - in een regie van Andrea Breth. Opera Vlaanderen speelt Falstaff in Gent. In Luik brengen ze een nieuwe productie van Carmen. In 2018 zijn er "ronde" verjaardagen van Gounod, Rossini, Debussy en Bernstein. De kans dat we veel Porpora of Lecocq te horen zullen krijgen, lijkt me dan weer vrij klein.

Toekomstmuziek, 1-1-2018 10:39
0 opmerkingen

Yevgenij Onegin in Dortmund

Yevgenij Onegin is één van mijn favoriete opera's. Voor mijn laatste voorstelling van 2017 keek ik dan ook uit naar de nieuwe productie in Dortmund... een slabakkende dirigent Gabriel Feltz gooide echter roet in het eten.

Opera, 31-12-2017 9:10
0 opmerkingen

Hamlet in Krefeld

Hamlet van Ambroise Thomas behoort tot de zelden opgevoerde Franse opera's. De opera van Krefeld brengt een mooie nieuwe productie van Helen Malkowsky met een middelmatige bezetting.

Opera, 30-12-2017 9:58
0 opmerkingen

Maria Stuarda in Duisburg

De Rheinoper van Duisburg brengt een nieuwe productie van Maria Stuarda in een regie van Guy Joosten. Het is niet zijn meest geïnspireerde creatie geworden...

Opera, 29-12-2017 9:45
0 opmerkingen