ti guarda dal Grande Inquisitor

Pelléas et Mélisande in Parijs

Waarom zou je nog regisseurs nodig hebben ? Ze zijn totaal overbodig als je - zoals het Théâtre des Champs-Elysées dit weekend - een wereldbezetting verzamelt met zangers die hun partij volledig beheersen. Die opera was een concertante Pelléas et Mélisande. Voor de fantasie moest het publiek zelf zorgen.

Foto

Simon Keenlyside was dé Pelléas van de laatste decennia. Hij heeft al een paar keer afscheid genomen van de rol en iedereen verwacht dat hij zich ooit aan Golaud gaat wagen. Maar in Parijs was hij weer van de partij. Zoals ik al eerder geschreven heb, vind ik Pelléas niet meteen de meest boeiende rol in deze opera, maar als Keenlyside Pelléas zingt, dan krijg je het gevoel dat er toch vanalles gebeurt dat ontbreekt bij andere zangers. Het was dan wel een concertante opvoering, maar je kan de acteur en de vereenzelviging met de rol niet uit Keenlyside halen. Dat blijkt uit de intensiteit van zijn ondergrondse scène met Golaud, of de manier waarop hij wegloopt als hij "La verité, la verité..." zingt als Mélisande vraagt hoe ze het verlies van haar ring aan Golaud moet vertellen.

Sinds José Van Dam met pensioen is, is Laurent Naouri dé Golaud van het moment. Hij bouwt de rol van in het begin consequent op als één grote waanzinscène. Want dat Golaud waanzinnig is, is wel duidelijk. Als hij tijdens een teder moment tegen Mélisande "Oh! ces petites mains que je pourrais écraser comme des fleurs..." zegt, moet je wel concluderen dat er ergens iets loos is in zijn bovenkamer. Aanvankelijk is hij nog teder en beschermend tegenover Mélisande. Maar zijn houding blijft geruime tijd hetzelfde tegenover haar, neerbuigend is nog de beste omschrijving. Ze is zijn kindvrouwtje en hij behandelt haar ook zo, als een kind. Maar de klik komt bij Naouri bij het verlies van de ring, net na die opmerking dat hij haar handjes als bloemen zou kunnen vermorzelen. De ingehouden woede waarmee hij Pelléas en Mélisande "Vous êtes des enfants" in het gezicht slingert, geeft kippenvel. Uiteindelijk stort hij in na Mélisandes dood en blijft gebroken over. Een waarlijk fenomenale vertolking van begin tot einde.

Natalie Dessay is nog niet zo gepokt en gemazeld als haar twee mannelijke collega's. Ze heeft Mélisande een paar jaar geleden in Wenen voor de eerste keer scenisch gezongen. Ik vond haar vertolking toen nog wat eendimensionaal; ze zou er op termijn nog veel meer uit kunnen halen. Dat is ondertussen gebeurd. Mélisande wordt de laatste tijd nogal gemakkelijk aan mezzo's gegeven. Maar een lichte stem als die van Dessay, waarmee ze in de voetstappen van Mary Garden of Irène Joachim treedt, heeft als voordeel dat dat kinderlijke meer naar buiten komt. Maar daar houdt het niet bij op. In de eerste scène kan ze ook de terreur weergeven die haar achtervolgt, ze flirt subtiel met Pelléas en haar "Je t'aime aussi" is resoluut maar ook bescheiden. Heel haar vertolking is doorweven met dit soort kleine details die haar Mélisande groots maken.

Voor Geneviève is Marie-Nicole Lemieux bijna 'incontournable' geworden. Ze heeft eigenlijk enkel een briefscène te zingen, maar doet dat briljant. Als ze tot slot de zin "Mais j'ai peur d'Arkel, ..." leest, gooit ze met haar ogen en stem een bliksem naar Arkel. Met Alain Vernhes hadden we ook een uitstekende Arkel. Bij momenten vond ik hem soms wat monochroom, maar je zou kunnen zeggen dat dat past bij een oude blinde koning.

Tenslotte was er de dirigent Louis Langrée die het Orchestre de Paris in goede banen leidde. Hij geeft stuwkracht aan de partituur, houdt terug waar nodig en laat de teugels vieren waar het kan. Schitterend was bijvoorbeeld hoe hij de Golaud-Yniold-scène opbouwde. Van in het begin voel je dat er iets belangrijks staat te gebeuren aan de manier waarop hij langzaam maar zeker de spanning opbouwt.

Publicatie: maandag 18 april 2011 @ 15:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Christoph Prégardien in Zeist

Deze namiddag stonden twee tenor-recitals geprogrammeerd op het Zeister Liedfestival. Christoph Prégardien zong Schubert en Schumann. In het voorprogramma konden we kennis maken met de "rising star" Peter Harris.

Liedrecital, 27-5-2018 18:37
0 opmerkingen

Der Rose Pilgerfahrt in Zeist

Ik moet toegeven dat ik nog nooit van Der Rose Pilgerfahrt gehoord had. Het is een sprookjesoratorium van Schumann die gisteren in de originele pianoversie uitgevoerd werd in Zeist, met "onze" Jozef De Beenhouwer aan de piano.

Liedrecital, 27-5-2018 8:57
0 opmerkingen

Rising Stars in Zeist

Deze middag stonden er twee recitals op het programma. Eerst een dubbelrecital - oftewel twee halve recitals - met sopraan Harriet Burns voor de pauze en mezzo Bethan Langford na de pauze. Een uur later volgde een duo-recital met mezzo Barbara Kozelj en bariton Raoul Steffani. Ik heb het meest genoten van het eerste recital.

Liedrecital, 26-5-2018 23:46
0 opmerkingen

Mastercourse in Zeist

In het kader van het Liedfestival wordt aan jonge zangers de mogelijkheid geboden om zich te vervolmaken in een publieke mastercourse. Zes liedduo's namen deel aan de vierdaagse cursus die afgesloten werd met een presentatierecital.

Liedrecital, 26-5-2018 10:18
0 opmerkingen

Benjamin Appl in Zeist

"Lieder vom Orient" is een recitaltitel die verwachtingen schept, zeker als Graham Johnson de pianist is en je zijn programmeerkunsten kent. En met de bariton Benjamin Appl worden de verwachtingen nog wat hoger gespannen. Het draaide echter niet helemaal uit zoals ik verwacht of gehoopt had.

Liedrecital, 25-5-2018 23:27
0 opmerkingen

Thomas Oliemans in Zeist

Met Joseph von Eichendorff als de festivaldichter is het onvermijdelijk dat we op een bepaald moment Schumanns Eichendorff-Liederkreis te horen zouden krijgen. Vandaag was dat het geval met de Nederlandse bariton Thomas Oliemans en de immer geniale Malcolm Martineau aan de piano.

Liedrecital, 24-5-2018 22:56
0 opmerkingen

Meerstemmige Schumann en Brahms in Zeist

"Meine Töne still und heiter" was de titel die de kwartetavond van het Liedfestival van Zeist meegekregen had. Het is het eerste lied uit Schumanns Minnespiel dat centraal stond in een concert met meerstemmige liederen van Schumann en Brahms, uitgevoerd door vier solisten en met Matthias Lademann aan de piano.

Liedrecital, 23-5-2018 23:05
0 opmerkingen

Anna Lucia Richter in Zeist

Dit jaar heeft het Liedfestival van Zeist "Schubert en zijn opvolgers" als thema. Die opvolgers zijn dan vooral Schumann en Wolf. Een bijkomende rode draad is de dichter Eichendorff. In het openingsconcert van Anna Lucia Richter en Gerold Huber kregen we Schubert en Wolf, maar voor Eichendorff was het wachten tot de bisnummers.

Liedrecital, 22-5-2018 23:06
0 opmerkingen

Capriccio Première Portraits

Het Oostenrijkse platenlabel Capriccio is met "Première Portraits" een nieuwe reeks gestart. Hun doel is om jonge artiesten de kans te geven om een eerste CD op te nemen. Momenteel zijn er al zeven opnames uitgebracht, vier daarvan met Duitse liederen. Op één opname na, is Charles Spencer telkens de pianist.

CD's, 10-5-2018 14:43
0 opmerkingen

Mei 2018

Mei is een vrij rustige maand, onder andere omdat het Muntorkest de Elisabethwedstrijd moet begeleiden. Met de zomer in aantocht wordt de Landcommanderij weer omgebouwd tot een operazaal met dit jaar Il trovatore op het programma. Opera Vlaanderen brengt een nieuwe productie van La clemenza di Tito in een productie van Michael Hampe. In Luik spelen ze het vrij zelden uitgevoerde La donna del lago.

Toekomstmuziek, 1-5-2018 11:23
0 opmerkingen