ti guarda dal Grande Inquisitor

Pelléas et Mélisande in Parijs

Waarom zou je nog regisseurs nodig hebben ? Ze zijn totaal overbodig als je - zoals het Théâtre des Champs-Elysées dit weekend - een wereldbezetting verzamelt met zangers die hun partij volledig beheersen. Die opera was een concertante Pelléas et Mélisande. Voor de fantasie moest het publiek zelf zorgen.

Foto

Simon Keenlyside was dé Pelléas van de laatste decennia. Hij heeft al een paar keer afscheid genomen van de rol en iedereen verwacht dat hij zich ooit aan Golaud gaat wagen. Maar in Parijs was hij weer van de partij. Zoals ik al eerder geschreven heb, vind ik Pelléas niet meteen de meest boeiende rol in deze opera, maar als Keenlyside Pelléas zingt, dan krijg je het gevoel dat er toch vanalles gebeurt dat ontbreekt bij andere zangers. Het was dan wel een concertante opvoering, maar je kan de acteur en de vereenzelviging met de rol niet uit Keenlyside halen. Dat blijkt uit de intensiteit van zijn ondergrondse scène met Golaud, of de manier waarop hij wegloopt als hij "La verité, la verité..." zingt als Mélisande vraagt hoe ze het verlies van haar ring aan Golaud moet vertellen.

Sinds José Van Dam met pensioen is, is Laurent Naouri dé Golaud van het moment. Hij bouwt de rol van in het begin consequent op als één grote waanzinscène. Want dat Golaud waanzinnig is, is wel duidelijk. Als hij tijdens een teder moment tegen Mélisande "Oh! ces petites mains que je pourrais écraser comme des fleurs..." zegt, moet je wel concluderen dat er ergens iets loos is in zijn bovenkamer. Aanvankelijk is hij nog teder en beschermend tegenover Mélisande. Maar zijn houding blijft geruime tijd hetzelfde tegenover haar, neerbuigend is nog de beste omschrijving. Ze is zijn kindvrouwtje en hij behandelt haar ook zo, als een kind. Maar de klik komt bij Naouri bij het verlies van de ring, net na die opmerking dat hij haar handjes als bloemen zou kunnen vermorzelen. De ingehouden woede waarmee hij Pelléas en Mélisande "Vous êtes des enfants" in het gezicht slingert, geeft kippenvel. Uiteindelijk stort hij in na Mélisandes dood en blijft gebroken over. Een waarlijk fenomenale vertolking van begin tot einde.

Natalie Dessay is nog niet zo gepokt en gemazeld als haar twee mannelijke collega's. Ze heeft Mélisande een paar jaar geleden in Wenen voor de eerste keer scenisch gezongen. Ik vond haar vertolking toen nog wat eendimensionaal; ze zou er op termijn nog veel meer uit kunnen halen. Dat is ondertussen gebeurd. Mélisande wordt de laatste tijd nogal gemakkelijk aan mezzo's gegeven. Maar een lichte stem als die van Dessay, waarmee ze in de voetstappen van Mary Garden of Irène Joachim treedt, heeft als voordeel dat dat kinderlijke meer naar buiten komt. Maar daar houdt het niet bij op. In de eerste scène kan ze ook de terreur weergeven die haar achtervolgt, ze flirt subtiel met Pelléas en haar "Je t'aime aussi" is resoluut maar ook bescheiden. Heel haar vertolking is doorweven met dit soort kleine details die haar Mélisande groots maken.

Voor Geneviève is Marie-Nicole Lemieux bijna 'incontournable' geworden. Ze heeft eigenlijk enkel een briefscène te zingen, maar doet dat briljant. Als ze tot slot de zin "Mais j'ai peur d'Arkel, ..." leest, gooit ze met haar ogen en stem een bliksem naar Arkel. Met Alain Vernhes hadden we ook een uitstekende Arkel. Bij momenten vond ik hem soms wat monochroom, maar je zou kunnen zeggen dat dat past bij een oude blinde koning.

Tenslotte was er de dirigent Louis Langrée die het Orchestre de Paris in goede banen leidde. Hij geeft stuwkracht aan de partituur, houdt terug waar nodig en laat de teugels vieren waar het kan. Schitterend was bijvoorbeeld hoe hij de Golaud-Yniold-scène opbouwde. Van in het begin voel je dat er iets belangrijks staat te gebeuren aan de manier waarop hij langzaam maar zeker de spanning opbouwt.

Publicatie: maandag 18 april 2011 @ 15:46
Rubriek: Opera

Recent RSS feed

Roman Trekel in deSingel

We zijn al aan het laatste "echte" liedrecital in deSingel dit seizoen. De bariton Roman Trekel en pianist Jan Philip Schulze brachten Brahms' zelden uitgevoerde cyclus Die schöne Magelone.

Liedrecital, 19-11-2017 10:38
0 opmerkingen

Lucio Silla in de Munt

Toen Peter De Caluwe tien jaar geleden zijn eerste seizoen voorstelde, vermeldde hij dat hij de vier opera's seria van Mozart wilde opvoeren. Clemenza, Idomeneo en Mitridate hebben we al gehad. Met de nieuwe productie van Lucio Silla is het kwartet nu volledig.

Opera, 8-11-2017 16:47
3 opmerkingen

Karine Deshayes in de Munt

Voor het tweede Muntrecital dit seizoen stonden er drie artiesten op het podium. Naast de mezzo Karine Deshayes en de pianist Tristan Pfaff, deed ook de klarinettist Philippe Berrod mee... en dat kan maar één ding betekenen...

Liedrecital, 6-11-2017 22:53
0 opmerkingen

Margherita in Wexford

Zoals eerder deze week reeds vermeld, staat het Wexford Opera Festival bekend voor het opvoeren van onbekende werken. Mijn laatste voorstelling deze week valt volledig in die categorie... het "melodramma semiserio" Margherita van de mij totaal onbekende Italiaanse componist Jacopo Foroni.

Opera, 5-11-2017 11:38
0 opmerkingen

La scala di seta in Wexford

Het laatste ShortWork dat in Wexford opgevoerd werd, is La scala di seta. De relatief korte Rossini-farsa vraagt slechts zes zangers is dus ideaal voor de namiddagvoorstelling in het Whites Hotel, uitgevoerd met de pianobegeleiding van Tina Chang.

Opera, 4-11-2017 8:54
0 opmerkingen

Risurrezione in Wexford

Franco Alfano is vooral bekend als de componist die Puccini's Turandot voltooide. Zangers als Placido Domingo en Roberto Alagna brachten recent wel zijn Cyrano de Bergerac terug onder de aandacht, maar (van) zijn Risurrezione had ik nog nooit gehoord.

Opera, 3-11-2017 10:28
6 opmerkingen

Rigoletto in Wexford

Dé vraag vooraf was hoe ze Rigoletto tot ongeveer een uur kunnen inkorten als één van de ShortWorks bij het Wexford Opera Festival. Dat is dus niet echt gelukt, uiteindelijk duurde de voorstelling meer dan anderhalf uur zonder pauze.

Opera, 2-11-2017 19:38
0 opmerkingen

Dubliners in Wexford

Het Wexford Opera Festival presenteert elke namiddag zogenaamde ShortWorks in de congreszaal van het Whites Hotel. Een voorstelling duurt ongeveer een uur en is bezet met jonge zangers. Vandaag was een creatie te horen... Dubliners van Andrew Synnott.

Opera, 1-11-2017 21:34
1 opmerking

Medea in Wexford

Na zes jaar ben ik nog eens in Wexford voor hun jaarlijks operafestival, dat ondertussen aan zijn 66ste editie toe is. Het Festival staat bekend voor haar programmatie van onbekende opera's, alhoewel de openingsproductie - Cherubini's Medea - toch geen echte rariteit meer is.

Opera, 1-11-2017 10:53
0 opmerkingen

November 2017

Cecilia Bartoli heeft een nieuwe CD uit en daar hoort een toernee bij die haar in november ook weer naar het PSK brengt. In de Vlaamse en Waalse Opera staat Franse Donizetti op het programma: in Gent wordt de productie van Le duc d'Albe hernomen, in Luik spelen ze La favorite. Bij de liedrecitals kijk ik vooral uit naar "Die Schöne Magelone" door Roman Trekel.

Toekomstmuziek, 30-10-2017 18:16
0 opmerkingen