ti guarda dal Grande Inquisitor

Mojca Erdmann in deSingel

Het recital van sopraan Mojca Erdmann en pianist Rudolf Jansen in deSingel lijkt op een visitekaartje. Op het programma stond muziek van de 18de tot en met de 21ste eeuw, overwegend Duits repertoire, maar met een streepje Frans en een snuifje Italiaans. In vergelijking met andere liedrecitals zat deSingel behoorlijk vol; de doorgedreven perscampagne naar aanleiding van het verschijnen van haar Mozart-CD zal daar wel iets mee te maken hebben gehad.

FotoMet Debussy, Mozart, Schumann en Strauss op het programma kan in principe niet veel misgaan. Maar toch... Ze is erin geslaagd om consequent minder grote liederen te kiezen. De liederen die de jonge Debussy voor zijn maitresse Marie-Blanche Vasnier schreef, ontbreken aan charme. De Mignon-Lieder van Schumann kunnen niet tippen aan de versies van Schubert of Wolf, en ook de Ophelia-Lieder horen mijn inziens niet tot het beste wat Strauss gecomponeerd heeft. Maar dat is natuurlijk mijn mening, ik veronderstel dat Erdmann daar anders over denkt.

Er was daarentegen niets aan te merken op de Mozart-liederen. Mojca Erdmann heeft een "lauwe" sopraan, die ergens uitkomt tussen de koelte van Christine Schäfer en de warmte van Juliane Banse. Ze geeft de liederen de ruimte om te ademen, zodat Als Luise die Briefe... of Der Zauberer niet hectisch afgehaspeld worden. Haar tekstinterpretatie is voorbeeldig, een interpretatie die trouwens constant weerspiegeld wordt in haar gelaatsuitdrukking. Haar Abendempfindung was een van de mooiste momenten van de avond.

Ze was de avond echter begonnen met die Vasnier-liederen van Debussy. Afgezien van de dubieuze kwaliteit van die liederen met nodeloze sprongen in de hoogte, gaf ze een weinig overtuigende vertolking. Haar Franse uitspraak is correct, maar totaal onverstaanbaar. Aanvankelijk zong ze met een kleine stem, die echter snel openbloeide.

De Ophelia-Lieder waren beter dan verwacht. Opvallend was hoe ze ook tussen de liederen de spanning vasthoudt, zelfs als Rudolf Jansen wat langer dan nodig aan zijn partituur zat te frunniken. Heel mooi was de beheerste waanzin waarmee ze het laatste lied Sie trugen ihn auf der Bahre bloß zong. Bij de Schumann-liederen viel vooral haar intense vertolking van Heiß' mich nicht reden op.

Ze eindigde het recital met Ollea, een cyclus van vier Heine-liederen zonder pianobegeleiding, die Aribert Reimann voor haar gecomponeerd heeft. Het zijn typische Reimann-liederen. Ik heb vaak het gevoel dat Reimann liederen componeert door een random-generator los te laten binnen het bereik van de zanger. Dat resulteert dan in waanzinnige intervalsprongen, soms tot in de stratosfeer, die niet echt natuurlijk bij de tekst passen. Dat was vooral het geval bij de eerste twee liederen, Sehnsüchtelei en Helena. Winter - een typisch Heine-gedicht met venijn in de staart - en Kluge Sterne klonken wel meer als "echte" liederen. Hoedanook is het bewonderenswaardig en indrukwekkend hoe ze een dergelijke partituur zingt.

Voor het enige bisnummer keerden ze terug naar Strauss en zijn "Ständchen". Alles bij elkaar heeft Mojca Erdmann me kunnen overtuigen dat ze een beloftevolle liedzangeres is. Alleen spijtig dat ze bijvoorbeeld geen Schubert gezongen heeft, in plaats van die Debussy...

Publicatie: zondag 3 april 2011 @ 10:26
Rubriek: Liedrecital

Recent RSS feed

Tisbe in Buxton

Eén van de kenmerken van het Buxton Festival is dat ze ook onbekende of zelden gespeelde opera's opvissen. De "pastorale opera" Tisbe van ene Giuseppe Antonio Brescianello past perfect in dat plaatje.

Opera, 18-7-2018 10:52
0 opmerkingen

Lucy Schaufer in Buxton

In het midden van Engeland, ongeveer 35 km ten zuidoosten van Manchester, ligt Buxton. Sinds 1979 organiseren ze er een festival dat een beetje aanvoelt als het Edinburgh Festival met zowel opera's, kamermuziek als liedrecitals, en er is zelfs een Fringe Festival dat als generale repetitie voor Edinburgh beschouwd wordt. Mijn eerste bezoek aan dit festival begon in het Pavilion Arts Centre met een recital van de mezzo Lucy Schaufer en haar pianist Huw Watkins.

Liedrecital, 17-7-2018 19:24
0 opmerkingen

Oberst Chabert in Bonn

Het seizoen van de opera van Bonn was het seizoen van de rariteiten met in het begin Penthesilea van Schoeck en op het einde Oberst Chabert van Hermann Wolfgang von Waltershausen... een opera en componist waar ik nog nooit van gehoord had.

Opera, 14-7-2018 9:22
4 opmerkingen

I due Foscari in Bonn

De opera van Bonn heeft de afgelopen jaren telkens een vroege opera van Verdi geprogrammeerd. De laatste in de reeks is I due Foscari.

Opera, 13-7-2018 9:09
0 opmerkingen

Eine Nacht in Venedig in Essen

Na Die Fledermaus is Eine Nacht in Venedig ongetwijfeld Strauss' bekendste operette. Anderhalf jaar geleden heeft het Brussels OperetteTheater het nog opgevoerd, maar in de praktijk moet je ervoor naar Duitsland... Essen bijvoorbeeld.

Operette, 12-7-2018 8:55
0 opmerkingen

Anke Herrmann in het Théâtre des Martyrs

Net zoals vorig jaar heeft de Mozartiade weer een recital geprogrammeerd met sopraan Anke Herrmann en pianist Lucas Blondeel. Het was iets om naar uit te kijken en ze stelden niet teleur.

Liedrecital, 7-7-2018 8:57
0 opmerkingen

Cosi fan tutte in het Théâtre des Martyrs

Het festival Midsummer Mozartiade is aan zijn derde editie toe. Na Nozze en Don Giovanni lag het voor de hand dat ze nu de derde Da Ponte-opera, Cosi fan tutte, zouden brengen.

Opera, 6-7-2018 13:27
0 opmerkingen

De speler in Antwerpen

Opera Vlaanderen sluit het seizoen af met Prokofievs De speler, een opera die in de categorie "rariteiten" valt. Voor mij was het in alle geval de eerste keer dat ik deze opera hoorde.

Opera, 29-6-2018 13:34
2 opmerkingen